Doorlezen

Doorlezen

Ze doet me denken aan madame Bovary, of nee, aan de vrouw, niet de minnares, in Tender is the Night. Met dat onderdrukte hysterische erin. Ach: de sirenen.

Hè, wat loop ik toch te bazelen. Hier, in dit arcadische landschap, nu ik net ben thuisgekomen na een stevige wandeling door de bossen op de bergen achter ons huisje aan de waterval die uitkomt in het meer dat door een rivier in verbinding staat met de zee, die uitkomt op een hagelwit zandstrand, mijmer ik de dag door. Vanaf mijn petit ontbijtglaasje rosé tot mijn laatste zware avondbordeaux aan toe. Ik laat me inspireren door de ijle zeelucht, bekoekeloer tussen de twijgjes door de licht wiegende billen van madame De Sousa. En heroriënteer me op mijn schrijverschap.

Wat exact is mijn artistieke roeping? Waarom heeft de muze mij uitverkoren? Welk eeuwig licht zal schijnen door mijn pen?

Maar hoe profaan zijn de gedachten die mij in dit tegelijk zo rauwe boerenoord bespringen (gelijk tijgers hun prooi). Wanneer ik des middags na de lunch plaatsneem onder mijn boom en wacht op de billen van madame De Sousa (gelijk twee wolkjes waggelend naar de zon, o: gelijk golfjes over een verlaten strand) is het soms louter vulgaire vuilspuiterij (gelijk een omgekeerde beerputzuiger) wat aan mijn brein ontspruit. Is dat het wat me troubleert? Ordinaire vuige erotische dromerij?

Nee, natuurlijk niet. Het is dat ik heb gemerkt hoe ik spreek met mijn hartendiefjes, mijn lekkerbekjes, mijn scheepjes aan de horizon, mijn suikerspinseltjes: mijn bloedeigen nageslacht.

Ik kan de dagen zo doorbrengen, uren met ze sprekend. Leer ik ze over Odysseus? Over Hercules en Caesar? Nee, de andere avond bespraken we bij het avondeten urenlang de madonna.

Allé, wat is daar mis mee, zult u zeggen. Alles! Het was de madonna van de popmuziek. Alles weet ik van haar huwelijk met Guy en hun liefdeskind - it is a guy thing - Rocco. En ik ben het met mijn oudste eens: Madonna wil alleen maar cool zijn en die Sean Penn, die was gewoon te cool voor haar.

Het afschuwelijkste: ik geniet ervan, maar schrijven, ho maar - ja, want denkt u niet dat ik mijn hand om zou draaien voor eens een populair experiment. Helemaal niet. Heeft Harry net zo goed gedaan.

Afijn, die drie mannen. Dus. Die drie mannen van vorige week…

(wordt vervolgd)