Groen

Dr. Fish

De Spits is een dagblad dat vooral bedoeld is om als zwerfpapier te fungeren in nachtelijke treinen, dat wist ik al, en toch las ik hem tijdens de rit Amsterdam CS-Nieuwerkerk aan de IJssel van a tot z, bij gebrek aan een boek. Op pagina 4 een grote foto van een pimpelmees die voor de buitenspiegel van een auto fladdert. ‘IJdel vogeltje’ stond er. Het speelde zich af in Breda en de mees 'vloog gisteren meerdere keren richting de spiegel om zichzelf te bewonderen’. Ik keek om me heen. Zaten andere reizigers het ook net te lezen, en gniffelden ze? Schudden ze het hoofd over de domheid van de bijschriftenmaker? Een mees heeft minuscule hersentjes, die beseft echt niet dat hij naar zichzelf kijkt. In de spiegel ziet hij een vijand, een indringer, en die dient verjaagd. Je zag op de foto ook duidelijk dat hij heel boos kijkt, niet vol hunkering naar zichzelf. Wel knap dat de tekstschrijver wist dat het een pimpelmees was. Een pagina verderop melding van een aanhouding van een 38-jarige vrouw, die had namelijk haar tachtig paarden verwaarloosd. Tachtig paarden! Ze waren zwaar ondervoed, er lagen twee dode veulens. 'De dieren werden eerder lopend in de mest aangetroffen.’ Niemand van mijn mede-Spits-lezers mompelde: 'Minstens een maand geen eten en laat dat rotwijf zelf maar eens in haar eigen poep en pis rondlopen! Dat zal haar leren!’ Daarom zei ik het zelf maar. Ondertussen keek ik af en toe naar het mooie landschap rondom Gouda, met laag veenland en heel veel elzen. Ik was op weg naar Zevenhuizen. Maar de Spits was nog niet uit. Ik las iets over tuinen, dat mensen ondanks de recessie geld blijven uitgeven aan plantjes, want dan hebben ze het in elk geval thuis fijn. De uitsmijter was een advertentie van The Original Dr. Fish. Op een foto een hand in het water, met kleine visjes eromheen, dat was, zo las ik, 'een exclusieve cosmetische hand- en voetbehandeling. De visjes ontdoen de handen en voeten van overbodig eelt en huidschilfers.’ Ik was weer helemaal bij, de trein kon aankomen.