Druppelend einde

Liquid Percussion is, behalve tijdens kerst en nieuwjaar, tot en met 16 februari 1997 te zien in het Apollohuis, Tongelresestraat 81, Eindhoven.
Over twee maanden valt het doek voor het Apollohuis. Dit ondanks de zestien miljoen die staatssecretaris Nuis te voorschijn wist te toveren om de ergste schade die het nieuwe Kunstenplan dreigde te veroorzaken weer ongedaan te maken.

Ironisch genoeg werd deze beslissing genomen op hetzelfde moment dat de provincie bekend maakte dat Paul Panhuysen - samen met zijn vrouw Hélène zestien jaar lang de drijvende kracht achter het Apollohuis - de Noordbrabantse Cultuurprijs zou krijgen, die eenmaal in de drie jaar wordt uitgereikt en goed is voor tienduizend gulden.
Zestien jaar lang toonde het Apollohuis kunst die zich op het snijpunt van muziek en beeldende kunst bevindt. Het podium is met die artistieke koers in Nederland enig in zijn soort. Een uitgebreid netwerk van kunstenaars uit binnen- en buitenland bracht een bonte stoet van hard core conceptualisten, verwoede knutselaars en poëtische ontdekkingsreizigers naar Eindhoven. In de twee bescheiden tentoonstellingsruimtes heerste de triomf der verbeelding.
Tegenover de teleurstellende miskenning door de Raad van Cultuur heeft het echtpaar Panhuysen nu de sterkste zet gedaan die in deze situatie denkbaar is: een kleurrijke, fantasievolle installatie van de Duits-Amerikaanse kunstenaar Trimpin bij wijze van zwanezang. In Liquid Percussion veroorzaken vallende waterdruppels, die terechtkomen in allerlei vazen en kruiken, een swingende percussiesolo.
De installatie oogt een beetje mediterraan. De meterslange bak steentjes doet denken aan een kiezelstrand. Daarop staan tientallen felgekleurde vazen, potten, kruiken, flessen en glazen om de regen - in warme landen een kostbaar vocht - op te vangen. In al die potjes ligt een metalen plaatje of een gespannen trommelvelletje. Via een circulair systeem wordt het water omhoog gepompt en precies boven elk potje zit een mechanisme (aangesloten op een computergestuurd keyboard) om één druppel te laten vallen.
Trimpin heeft in de computer een compositie geprogrammeerd die met één druk op de knop begint te spelen. Een intro van subtiel ploppende waterdruppels mondt uit in een trommelstuk dat even swingend als melodieus is, want de trommelvelletjes zijn zorgvuldig gestemd. De bezoekers kunnen via het keyboard echter ook zelf een muzikale regenbui teweegbrengen. Elke toets correspondeert met een kruik of vaas, zodat je zonder veel moeite een coherente en zelfs virtuoze improvisatie kunt spelen. Met name voor kinderen is dit het toppunt van vermaak.
Niet alleen vormt de bontgekleurde verzameling vazen een vrolijke aanblik, het klankspectrum - bij wijze van spreken van metalige bekkens tot warme conga’s - is evenzeer een lust voor het oor. Het meest intrigerend is de relatie tussen beeld en geluid. Op de gestaag vallende waterdruppels na staat de installatie roerloos stil, terwijl er toch een levendige en energieke muziek uit opborrelt. Dat maakt Liquid Percussion tot een mysterieus samenspel van krachten.