Duitse kandidaat-presidenten nu al onder vuur

Berlijn - Nauwelijks is bondspresident Christian Wulff van zijn troon gehoond of de kandidaten voor zijn opvolging liggen al onder vuur. Joachim Gauck en Beate Klarsfeld, aanvankelijk geprezen voor hun morele onkreukbaarheid, blijken bij nadere beschouwing toch niet zo loepzuiver.

Mogelijke ­vlekken op beider blazoen waren snel gevonden. Zowel nazi-jager Klarsfeld als ddr-dissident Gauck deed ooit uitlatingen die bij velen op weinig instemming kunnen rekenen. De in Frankrijk levende Klarsfeld steunt de conservatief-liberale president Sarkozy. Dat ligt slecht bij de Links­partij die haar heeft voorgedragen. Hetzelfde geldt voor haar steun aan Israël. Gauck is de kandidaat van de regeringspartijen en de oppositiepartijen spd en Groenen. Maar veel van zijn standpunten staan haaks op de consensus tussen die partijen. Het gaat onder meer om Sarrazins islamkritiek (‘moedig’), de Occupy-beweging (‘dwaas’) en uitkeringstrekkers (‘slap’).

Maar de meeste pijn ligt in een ver verleden: in de ddr. Voormalige dissidenten verwijten Gauck dat hij pas op het laatste moment op de trein van de burgerrechtenbeweging is gesprongen en dat hij lang een zelfs coöperatieve houding tegenover het regime heeft aangenomen. Het lijkt alsof de Koude Oorlog terug is. Voor- en tegenstanders van de kandidaten worden door de oude Oost-Westgrens gescheiden. Gaucks critici zitten vooral in het oosten. Bijvoorbeeld de voormalige ddr-dissidenten die vorige week in een open brief Gauck verweten wel voor vrijheid te zijn maar de gerechtigheid te vergeten. Klarsfelds critici zitten vooral in het westen. Zij verwijten haar uitsluitend op ex-nazi’s in de Bondsrepubliek jacht te hebben gemaakt en niet op die in de ddr. Daar zaten op hoge posten ook mensen die net als bondskanselier en ex-nsdap-lid Kurt Georg Kiesinger een oorvijg van Klarsfeld hadden verdiend. Bij zulke campagnes in de media zou je bijna terugverlangen naar de bleke nietszeggendheid van Christian Wulff.