Duitslands nationale obsessie

Berlijn - Het Simon Wiesenthal Centre in Los Angeles houdt een toptien bij van de gevaarlijkste antisemieten ter wereld. Op de hoogste plaatsen prijken de Moslim­broeders, de Iraanse regering en allerlei rechts-extremistische clubs.

De verrassendste notering is sinds kort, op nummer 9, de Duitse uitgever en publicist Jakob Augstein, zoon van Rudolf Augstein, oprichter en uitgever van Der Spiegel. Sinds enkele jaren leidt Jakob Augstein een eigen weekblad, Der Freitag, een klein, intellectueel blad à la De Groene Amsterdammer. Landelijk is hij bekend als veelgevraagd debater op tv en columnist van Spiegel Online.

Zijn column draagt de titel ‘Bij twijfel links’. Zijn commentaren richten zich tegen de dictatuur van het kapitalisme, de schijnpolitiek van Merkel en de fatale koers van Europa. Terugkerend thema is het Midden-Oosten. Hij wijst op het fundamentalisme bij zowel de Palestijnen als de Israëliërs en op hun onvermogen de geweldsspiraal te doorbreken.

Toen hij in een column kritiek uitte op het afknijpen van de Gazastrook door Israël, op Netanyahu’s nederzettingenbeleid en op diens dreiging met een first strike tegen Iran, kreeg hij het verwijt een ‘loepzuivere antisemiet’ te zijn. Het kwam uit de pen van de Duits-joodse publicist Henryk M. Broder. De zeer humoristische polemist Broder schrijft vooral voor Die Welt. Daarnaast is hij net als Augstein een nationale tv-persoonlijkheid. Maar ook buiten de Duitse grenzen is hij een gewilde gastschrijver. Zodra het over Israël gaat, slaat hij er blind op los.

Hij heeft Augstein uitverkoren als zijn meest geliefde vijand. Hij noemt hem een ‘antisemiet uit overtuiging’, ‘die alleen dankzij de genade van de late geboorte een carrière bij de Gestapo is misgelopen’. Met precies deze zin rechtvaardigt het Simon Wiesenthal Centre de plaatsing van Augstein op zijn antisemietenlijst.

In de Duitse media is met verbijstering op Augsteins uitverkiezing gereageerd. In alle grote kranten namen toonaangevende redacteuren het voor Augstein op. Men beschuldigt het Wiesenthal Centre van onkunde inzake het Duitse publieke debat, misplaatst vertrouwen in een doorgeschoten polemist en deflatoir gebruik van de term antisemitisme. Al die heftige stukken bewijzen eens te meer dat in Duitsland nog altijd niets zoveel emoties losmaakt als Israël en de joden. Het is een nationale obsessie waar de Duitsers niet van loskomen. En met satanisch plezier duwt kwelgeest Broder hen telkens weer terug in de beerput van hun bruine verleden.