Dunner dan je denkt

In 1997 schreef een Amerikaanse columniste, geïnspireerd door de eindexamentijd, een speech. Via Internet ging deze de wereld over. Een Australische filmmaker huurde een zangertje in en produceerde een beat. De eerste Internet-hit was geboren: de ‘sunscreen song’. Je mág gelukkig zijn!

Weten hoe de zomerhit gaat klinken? Een warme, vaderlijke stem richt zich tot de eindexamenklas van 1999. Gebruik zonnecrème, zegt hij alvorens hij een aantal serieuzere tips voor beter leven geeft. Geniet van je jeugd, van je schooonheid. Och, hij weet ook wel dat dat geen zin heeft, mensen waarderen hun jeugd pas als die voorbij is. Maar hij doceert rustig door. Hij zegt: je bent niet zo dik als je denkt. En: maak je geen zorgen om later. Ondertussen is een beat gaan lopen. Soms zingt tussendoor heel hoog een jongetje een gospelachtig lied (het is hetzelfde jongetje dat in de film Romeo & Juliet ‘When Doves Cry’ van Prince zong). De spreker is begonnen aan een reeks raadgevingen: doe elke dag iets waar je bang voor bent. Zing. Wees niet roekeloos met andermans hart. Flos. Leer je ouders kennen. Leef ooit in New York City. Reis. Rotzooi niet te veel met je haar - of op je veertigste ziet het eruit als dat van een 85-jarige. Wat is het waard, dit advies? Weinig. Maar, zegt de stem: 'Vertrouw me wat betreft de zonnecrème.’ Het heet 'Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)’ en staat beter bekend als the sunscreen song. Binnenkort zal het ook wel in Nederland uikomen en dan hoor je het gegarandeerd een zomer lang. Want inhoud en ontstaan zijn tekenen des tijds. De sunscreen song ís 1999. Chicago Tribune-columniste Mary Schmich raakte geïnspireerd door de eindexamentijd en schreef 1 juni 1997 haar column als een speech: de tekst van de sunscreen song. Op de Chicago Tribune-site stond onder de column een link: 'Zend deze tekst naar iemands e-mailadres.’ En dat gebeurde. Vrienden stuurden hem naar vrienden enzovoort. Het merkwaardige gerucht dook op dat de tekst eigenlijk een speech was die Kurt Vonnegut voor een examenklas uitsprak. Amerika, Europa, Japan, Australië. In amper twee maanden tijd bereikte de tekst lezers over de hele wereld. Mary Schmich, overweldigd door journalisten en cameraploegen, vond het maar onzin. Een vrijdagavond 'high on coffee and M&M’s’ schreef ze die stomme speech met quasi-diepzinnige boodschap. 'It was not art’, schrijft ze er later over. Ruim een jaar later ontving filmmaker Baz Luhrmann in Australië een kopie. Hij huurde een spreker en een mooi zangertje in en zette een beat onder hun verrichtingen. Zo werd de eerste hit op Internet geboren. En een hit is het. Op Internet verklaren mensen hoe na beluistering hun leven veranderde. Over hoe ze uit de diepste depressie kwamen en begrepen dat het leven wel de moeite waard is. Walgelijk. De sunscreen song blijkt ineens alles in zich te hebben om mensen zich gewoon 'goed’ te laten voelen. Het vertelt hoe je goed kunt leven. En die raad krijg je van een man. Een leider. Deze tekst van een vrouwelijke auteur wordt uitgesproken door een man. Een vader, die het goed met ons voor heeft. De sunscreen song vertelt hoe je je goed kan voelen en dat je gelukkig mág zijn. Als je maar leeft zoals de stem van de vader je vertelt. Sommige mensen kunnen daar heel agressief van worden.