Royal Blood

Duo

Een paar jaar geleden leek er een nieuwe groep werkloze muzikanten te ontstaan: bassisten. Het waren de jaren van de rockduo’s. The White Stripes, The Black Keys, Blood Red Shoes, The Kills: opeens bleek het mogelijk ook te ronken, te stuwen en te overdonderen als rockband wanneer die band uit slechts twee muzikanten bestond.

Medium muziek

Als de gitarist maar genoeg effecten op z’n pedaal had, viel het niet eens op, dat gemis aan die vier snaren vol lage tonen. En bij hoeveel bands is de bassist op het podium nou werkelijk gezichtsbepalend?

De rockband zonder bas: even leek het een gimmick, maar toen onder meer die vier genoemde bands meerdere goede platen achter elkaar uitbrachten, bleek nog een conclusie gerechtvaardigd: het verveelt zelfs niet sneller. De aanwas van interessante tweekoppige bands (het begrip ‘duo’ blijft te veel klinken naar Simon Garfunkel en Acda en De Munnik) stokte niettemin toch een tijd lang. Maar opeens was daar vorig jaar Royal Blood. Twee jonge mannen uit Brighton, die hun debuutalbum lieten voorafgaan door een paar opvallende singles, en vervolgens stomende optredens bleken te geven. Op Lowlands hoorden ze dit jaar tot de hoogtepunten, en nu hun album er eindelijk is, kwam het in Engeland binnen op 1. Royal Blood gaat nog verder dan al die andere tweepersoonsbands: ze missen geen bassist, maar een gítarist. De band is de ultieme rehabilitatie van de bassist; dit is dus allemaal mogelijk met dat instrument. In het ultieme geval een gitarist overbodig maken.

De aantrekkingskracht van Royal Blood laat zich samenvatten in twee aansluitende luisterervaringen: luister eerst naar de paar exclusieve live-nummers die de band opnam voor Spotify, en meteen daarna naar het debuutalbum. Opvallend is wat er níet gebeurt, namelijk dat wat vrijwel altijd gebeurt bij rockbands die het moeten hebben van hun onstuimigheid: dat het studiowerk klinkt alsof iemand alles heeft vastgelegd wat live op het podium wordt gespeeld, maar dan minus de energie. Precies dat leidt tot het enorme aantal rockbands (zelfs de allergrootste, tot en met Bruce Springsteen en Pearl Jam) waarvoor één aanbeveling nooit verandert: als je ze echt wilt voelen, moet je ze live zien.

Het knappe aan Royal Blood is dus niet dat die live-nummers op Spotify net zo goed klinken als de studioversies, maar precies het omgekeerde: dat de live-energie in de studio voor het overgrote deel behouden bleef. Natuurlijk is er wel íets gepolijst aan die magistrale openingsbassriff van Go Figure It Out, maar niet te veel. En het kale, staccato geluid van openingsnummer Out of the Black maakt het nummer vlijmscherp. Het doet zelfs wat denken aan het meest recente album van het Ierse trio Therapy?, dat waarschijnlijk om precies die reden met deze producer zijn volgende album heeft opgenomen. Opvallend is de stem van bassist Mike Kerr: in tegenstelling tot veel andere zangers die zich op dit grensvlak van rock en blues bevinden, klinkt hij niet gruizig, maar is zijn stem hoog en zuiver, als een Brian Molko (Placebo) die zit opgesloten in een garage. Het maakt Royal Blood spannend en bezwerend, maar soms ook wat netjes.

Slim is dat Royal Blood zijn beperking kent: het was moeilijk geweest met deze combinatie van instrumentarium en muzikaal vocabulaire het een uur spannend te houden. Dus trekken ze de helft daarvan uit om er tien nummers doorheen te jagen.


Royal Blood_, Royal Blood_


Beeld: Andrew Whitton