Politiek sonnet

Dutroux

Waarin de paranoia zegeviert,

de achterdocht misschien gelijk zal krijgen,

het monster zichzelf naar de afgrond schmiert,

het netwerk opnieuw een netwerk zal rijgen.

Waarin de rechtsstaat een jong meisje is,

dat door een monster zomaar werd ontvoerd,

bewaakt door herders, aan mannen gevoerd,

daarna vermoord — zo werd zij geschiedenis.

Waarin een mens de mens ontmenselijkt.

Haar hart onder een huis te drogen legt

en gulzig toeziet hoe de klop bezwijkt.

Waarin bewezen wordt: de mens is slecht,

omdat nimmer zal worden uitgelegd

waarom leven zo met dood werd vervlecht.