Echte liefde doet me niets

Nabestaanden leer je pas kennen als het testament geopend wordt, beweert mijn vriend de notaris.

Ik, die geen notaris ben, moet het van begrafenissen hebben. Per jaar loop ik er zo'n kleine tweehonderd af. De gezichten der rouwenden lees ik inmiddels als een open boek. De ene begrafenis bevalt me vanzelfsprekend beter dan de andere. Die van Moeder Teresa behoorde mijns inziens tot de toptien. Het gebeurt niet elke dag dat de hele wereld zich een nabestaande voelt. Zeker honderdtachtig staatshoofden verdrongen zich rond het lijk en lieten de medemenselijkheid van de Moeder der Armen op zich afstralen.
Een flashback: Ik was nog maar een kleuter, toen het regime zijn zoveelste jubileum vierde. Daaraan kon geen burger zich onttrekken, ook mijn ouders niet. Vlaggezwaaiend stonden wij langs de kant van de weg, toen de dictator langskwam en tot onze schrik regelrecht in onze richting koerste. Hij nam mij op de arm en begon me te knuffelen. Tot overmaat van ramp werd dit roerende tafereeltje ook nog gefotografeerd en die foto’s staan inmiddels in alle geschiedenisboeken.
Mijn psychiater heeft vastgesteld dat ik die dag de smaak van geacteerde tederheid te pakken heb gekregen. Vandaar die begrafenissen, begrijpt u wel? Plus het feit dat ik al m'n hele leven lang een enthousiaste hoerenloper ben.
Hoe het ook komt, hoe het ook zij, de échte liefde doet me niets.