Eco-sprookje

Berlijn – Twee weken voor de verkiezingen lijkt Duitsland op weg naar een stralend groene toekomst. Een indicatie is de forse groei van de Groene partij in de urbane Bilderbuch-idylle Prenzlauerberg in het oosten van Berlijn, waar de cultureel correcte, Bionade drinkende neo-bourgeoisie, het urbane Grossbürgertum en de Besserverdiener in de voormalige arbeidersbuurt fors uitgeven in de biosupermarkten met namen als LPG, een knipoog naar de kolchozen in de DDR.

‘Het is een fout om Duitsland te vergelijken met de Latte Macchiato-Leute in Prenzlauerberg’, waarschuwt Guido Westerwelle, voorman van de Liberalen. Maar overal in de Bondsrepubliek is ‘groen’ aan een opmars bezig. Ook de andere politieke partijen in de Bondsdag, die in Duitsland de kleuren zwart, rood en geel dragen, proberen met een vleugje groen imago de mainstream te volgen.
De ‘rode’ SPD doet bijvoorbeeld volop mee om de groene revolutie te verkondigen. ‘Weg met de kernenergie’, roept hun 250 pond wegende milieuminister Sigmar Gabriel. Als minister-president van Nedersaksen liet hij Gorleben, de omstreden ondergrondse opslagplaats voor radioactief afval, gewoon open. Kort voor de electorale D-Day eist hij nu de sluiting.
De sociaal-democraten proberen alles om de hopeloze achterstand in de peilingen in te halen. Dus wordt de grüne Wende bijkans elke dag verkondigd. Op een voormalige militaire basis in de onherbergzame streek Lausitz opende minister Wolfgang Tiefensee (SPD) eind augustus vol trots het grootste zonnepanelenpark van Duitsland. Tegelijk wordt half Brandenburg onder een SPD-deelstaatregering volgebouwd met duizenden monstrueuze windmolens, betaald met miljarden euro’s subsidie. Het duurt niet lang meer tot de deelstaat meer windmolens heeft dan inwoners.
Maar ook de ‘zwarte’ conservatieve coalitiepartner CDU doet ijverig mee met de verkondiging van het groene evangelie. Elektro-auto’s, dat is de toekomst volgens fysica Angela Merkel, die kort voor haar herverkiezing vijfhonderd miljoen euro in technologisch onderzoek pompt. Binnen tien jaar moeten er een miljoen E-Mobiles de Autobahn op. De stroom voor deze wagens produceren de energiereuzen RWE en Vattenfall, verantwoordelijk voor enerzijds overgesubsidieerde steenkolen en anderzijds vervuilende bruinkolen en kerncentrales waar continu ‘bedrijfsongevalletjes’ plaatsvinden.
Veteranen Gerhard Schröder en Joschka Fischer lobbyen ondertussen driftig voor het ‘groene’ aardgas, dik betaald door respectievelijk Nord Stream en concurrent South Stream. Maar Merkel, die in een grauw verleden nog milieuminister was, heeft de overhand. Ze steunt kernenergie en de vervuilende Duitse energiebedrijven waar ze maar kan. Onlangs kwam dan het grootste konijn uit de hoge hoed. De oplossing van het Duitse energieprobleem ligt in de Sahara. Duitse bedrijven gaan daar massaal zonnepanelen bouwen, om de Heimat van ‘schone stroom’ te voorzien. Het einde van het eco-sprookje is nog niet in zicht.