Menno Hurenkamp

Een anti-mensenpartij

Geert Wilders heeft zich onafhankelijk verklaard. Hij zegt in zijn programma meer te willen zijn dan anti-islam. Dus op zijn migrantenstandpunt ga ik hier niet in. Maakt hij dat «meer» ook waar?

Wilders is geïnspireerd door de conservatief Bart Jan Spruyt en natuurlijk door Pim Fortuyn. Maar in het werk van deze mannen speelt altijd een malicieus gevoel voor humor mee. De onafhankelijkheidsverklaring van Wilders is op z’n best drammerig. Toch schuilt politieke aantrekkingskracht in zijn plannen. Vooral in zijn oproep om van Nederland weer een zelfstandige staat te maken, die niets met «geldverslindende Europese bureaucratie» te maken heeft. Dat is een ideaal dat veel kiezers prettig in de oren zal klinken. Het is de enige consequente gevolgtrekking uit het veel gehoorde verlangen de Nederlandse identiteit in ere te herstellen.

Niet dat iets van Nederland overblijft als je het land lostrekt uit zijn Europese handels omgeving. Maar om feiten geeft Wilders minder. Hij wil «dromen». Liever een sterke gulden dan een zwakke euro, schrijft hij, terwijl de euro nu harder is dan de gulden ooit was en China dollars verkoopt voor euro’s. Zijn onafhankelijkheidsverklaring staat vol schijnbaar tegenstrijdige oprispingen. Met name waar het gaat over de gewone man. Wilders maakt zich opvallend druk om «de middengroepen», op een toon alsof hij de enige is die aan hen denkt. Terwijl álle grote politieke partijen in Nederland de voeten likken van de middenklasse. Ondertussen bepleit Wilders wel een vlaktaks mét behoud van hypotheekrente aftrek. Cadeautje van Geert aan de hoogste inkomens, die zich mogen verrijken ten koste van de gewone man. Het poldermodel is een schande en Wilders’ middengroepen moeten van hem hun geliefde CAO’s inleveren. En de overheid moet van Wilders gehalveerd worden – terwijl daar de middeninkomens van Nederland hun geld verdienen. Wilders wil het midden pijn doen.

Een havo-examen economie veronderstelt meer kennis van Nederland dan de Groep Wilders laat zien. Kan de Groep Wilders één serieuze historicus of econoom optrommelen die het met de Groep Wilders eens is dat de overlegeconomie de naoorlogse Nederlandse welvaart in de weg heeft gezeten? Nee, maar dat maakt Wilders niet uit.

Zijn onafhankelijkheidsverklaring lijkt een belediging aan het adres van de doorzon-racist uit Almere, die niet zo achterlijk is om over het hoofd te zien dat Wilders schade voor hem in petto heeft. Maar dat is schijn. Wilders kopieert het conservatieve programma van de Verenigde Staten. In het kielzog van een moreel appèl op netheid, familie en hard werken – «Amerikaanse waarden» – wordt daar geld overgeheveld van arm en middenklasse naar rijk. En de armen en de middenklasse, voorzover ze stemmen, steunen dat beleid. Ze vinden het veel erger om on-Amerikaans te zijn dan om arm te zijn. Bush-stemmers zijn liever trots op de vlag dan zonder geldzorgen. Wilders maakt dezelfde beweging. Hij schreef een van nationalistische waarden doordrenkt plan dat en passant Nederlanders de aangename en zwaarbevochten zekerheden uit het leven ontneemt. Wilders’ hoop is dat de hardwerkende man denkt: ja, er moet eindelijk opgetreden worden tegen luie subsidietypes die ook vaak zwart zijn. Dat is veel belangrijker dan dat ik mijn kinderen naar de universiteit kan sturen.

Om te voorkomen dat zijn club een anti-islampartij bleef, stichtte Geert Wilders een anti-mensenpartij.