Commentaar

Een Beleefde Revolutie

WIE DOOR IRAN heeft gereisd, kent de beleefdheid van de Iraniërs. Zo zal een Iraniër die met zijn rug naar anderen toe zit daar zijn excuses voor aanbieden. Een typisch antwoord is dan: ‘Een bloem heeft geen voor- of achterkant’, waar men op kan reageren met: ‘Maar het is de nachtegaal die achter de bloem gaat zitten.’
In de week na de presidentiële verkiezingen zagen we een zeer beleefde revolutie. De meeste mensen gingen rustig de straten op om hertelling of nieuwe verkiezingen te eisen. Ze schaarden zich achter kandidaten die goedgekeurd waren door het establishment en eisten niets wat ze niet beloofd was door de grondwet van de Islamitische Republiek zelf. Hun leus ‘Allah-o-Akbar’ (Allah is groot) was een echo van wat er voor en in de revolutie van 1979 van de daken werd geroepen. De kleur groen van de beweging is de kleur van de islam. Men waakte er zelfs voor het woord revolutie in de mond te nemen.
Maar een revolutie is het niettemin, een waarbij de demonstranten (nog) niet strijden om de macht van de staat, maar om datgene waar de staat zijn legitimiteit aan ontleent: de waarden van de Islamitische Revolutie. Door het groen en door leiders te kiezen die in die Revolutie hebben meegestreden wordt het signaal afgegeven dat de demonstranten de ware Islamitische Republiek zijn, en de huidige machthebbers de onderdrukkers waar men in 1979 tegen in opstand kwam.
Uit een ooggetuigenverslag van afgelopen zaterdag: ‘De demonstranten werden door oproerpolitie in steegjes gedreven en daarna met traangasbussen bestookt. Wanneer grote groepen in de steegjes plotseling tegenover Baseej-militieleden of oproerpolitie stonden, werden deze door de mensen beschermd. Ze vormden een schild om hen heen en lieten ze ontsnappen naar de hoofdstraat. Sommige Baseej zagen er heel jong uit, misschien zelfs veertien of zestien jaar oud. Veel van hen waren duidelijk dorpelingen die naar Teheran waren gehaald. Oudere vrouwen liepen naar ze toe en zeiden: “Je ziet eruit als mijn zoon” of “Jij bent Iraniër – deze mensen zijn jouw broers en zussen”.’
De grootste angst van de regering is dat de beleefde revolutie de hearts and minds van de mensen steelt die nog achter president Ahmadinejad en de geestelijk leider staan. Daarom wordt er in vrijdaggebeden, toespraken en op de nationale nieuwszenders gesproken over de inmenging van de Verenigde Staten en Groot-Brittannië en ‘enkele terroristen die aanslagen plegen en vernielingen aanrichten’ om de onrust en de doden van de afgelopen dagen te verklaren.
Of de beleefde revolutie weet aan te houden is nog maar de vraag. Na de gewelddadigheden zijn de leuzen verhard. Er wordt nu al tijdens demonstraties geroepen: ‘Dood aan Khamenei’ en ‘Ik dood, ik dood, hij die mijn broeder heeft gedood’.
Ook zouden bewapende afscheidingsbewegingen zich kunnen mengen in de strijd, waarna de militaire troepen die vooralsnog nauwelijks zijn gezien, ingezet zullen worden, met alle gevolgen van dien.

SAHAND SAHEBDIVANI
Programmamaker Radio Zamaneh


Zie ook de nieuwe blog:
Van meden en Perzen

Medium iran blog