Een enkele reis hel

Ik was vier en reisde met mijn ouders per trein. De coupe was afgeladen en ik, als kleinste, had over aandacht niet te klagen. Oom-passagier nam mij op de schouders, wees mij op de noodrem en legde mij uit hoe deze functioneerde. Al snel raakten de volwassenen op mij uitgekeken en het gespreksthema verlegde zich van mij naar de wederopbouw van de natie.

Dit alles geschiedde vlak na de oorlog. Ik, die als enige nog de toekomst voor mij had, werd niet in de discussie betrokken. Dat stak mij enigszins, want ik was niet op mijn achterhoofdje gevallen. Geintimideerd keek ik, zoals een kind betaamt, uit het raam. Wat zag ik me daar? Een man. En een andere man. Die met een bijl en een zaag een derde man te lijf gingen. Moord! riep ik. Stop de trein! En probeerde bij de noodrem te komen. Helaas, ik was twee teddybeerlengtes te klein. Oom-passagier deed net of hij me wilde helpen, maar toen ik bijna mijn handjes om het handvat had, liet hij mij weer zakken. En een lol dat ze hadden! Vannacht, 45 jaar later, heb ik dit voorval voor de duizendste keer herbeleefd. Trouwens, als ik wakker ben, ervaar ik ook louter moord en doodslag om mij heen. Wat kan ik eraan doen? Onderwijl lijkt iedereen zich uitstekend te amuseren.