Een gewone jurk

De keren dat ik Monsieur Gérard wel hier of daar trof, hem om overhandiging van de koffiekan verzocht, was het ook mijn gewoonte geworden iets te vragen over het die dag te verwachten menu, alsof die belangstelling zijn bereikbaarheid op een volgend en door mij gewenst moment kon vergroten. Daar had ik ook een keer een vraag over de stille oude man aan vastgeknoopt. Waarop het moment volgde waarin ik de door mij voor een verroeste Escudero, of op z'n minst picador met staatspensioen, aangeziene grijsaard zag veranderen in een brave ex-tuinman uit Kew Gardens. Of een hartstochtelijk dubbellevend Caledonisch spion. Monsieur Gérard onthulde mij dat de duistere Brit normaal in een bejaardentehuis verbleef, boven in de bergen. De oudjes daar mochten zo af en toe een weekje in het hotel met zwembad doorbrengen. Op wiens kosten zei hij niet. Maakten daar alleen nooit gebruik van. Behalve deze keurige heer, die door zijn onbewegelijkheid soms de indruk maakte alsof hij uit een herbarium was gegleden. Dat verklaarde tevens waarom er elke dag een andere vrouw in zijn gezelschap was. Verzorgsters bij toerbeurt. In een gewone jurk. Aantrekkelijke vrouwen. Om hem zijn medicijnen toe te dienen en het hotelpersoneel te ontlasten.

Op een ochtend kruiste ik de hal van het hotel. Daar zat hij, zwijgend. Tegenover hem twee meisjes tegelijk. Die juist op dat moment, indringend en meedogenloos, de moeilijke vraag: ‘Are you gappy?’ stelden. Hij gaf geen antwoord. De hal was even donker als koel. Voor hem op tafel een paar dozen waarin puzzels en andere mogelijkheden tot tijdverdrijf. Door een halfopen deur klonk pianospel. Bach op een pianola. Naar buiten lopend met het heldere zwemwater al in zicht hoorde ik nog steeds die pinnige snelle hamertjes. Ze leken verwant aan het zonlicht. Muziek aan de rand van een zwembad heeft een bijzondere werking. Al merk ik dat soms pas veel later. Die pummelige maar toch ivoren dansmuziek is voor altijd verbonden aan een bijna versteende man in een Catalaans hotel.