Een goed gesprek

Gisteren, op het journaal van acht uur, vernamen mijn vrouw en ik dat een Britse sekstoerist (een onderwijzer uit Birmingham) uit de Filippijnen uitgewezen is, omdat zijn vibrator in het kutje van een tienjarig inlands meisje was blijven steken en vervolgens brak, waarna het meisje overleed.

Uitwijzing blijkt in de Filippijnse praktijk voor buitenlanders de hoogst mogelijke straf te zijn, want het land is arm en wil zich graag de proces- en gevangeniskosten besparen.
Het bericht had om verschillende redenen onze belangstelling: als uitkeringstrekkers weten wij maar al te goed wat armoede betekent. Het bedrijven van sekstoerisme en het hebben van kinderen gaat ons budget te boven. Verder wordt ons huwelijk al twintig jaar met behulp van zo'n vibrator bij elkaar gehouden.
Een en ander leidde tot een goed gesprek, dat tot diep in de nacht heeft voortgeduurd. Voor de zoveelste keer vroegen wij ons af of geld gelukkig maakt, of er gerechtigheid is, of God bestaat, of de techniek werkelijk voor niets staat en - ten slotte - of het hebben van kinderen in deze tijd nog wel verantwoord is.
Ook deze keer vonden wij helaas geen antwoord op deze existentiële vragen. Maar hoe dan ook, ons goede gesprek bracht ons, mijn vrouw en mij, weer eens dichter bij elkaar. Ik meld het met schroom, in de hoop dat de ouders van de ongelukkige Filippijnse hieraan enige troost zullen ontlenen: hun kind is niet voor niets gestorven.