Nu we het toch over kinderen hebben: hebt u ook gemerkt dat kinderen ongegeneerd een lawine van vragen stellen, net zolang tot zij genoeg van onze antwoorden krijgen? Dan beginnen zij dus, vol overmoed, zelf die vragen in te vullen. Net zolang totdat hun kinderen ze doen beseffen dat ook hun antwoorden niet bijster orgineel zijn geweest. Is het zwijgen van een kletsmajoor/esse meer waard dan het zwijgen van een introverte man/vrouw? Gelooft God, volgens u, nog voldoende in zichzelf of is hij eraan toe om door een bekwame haptonoom te worden getroost? Hoe kunnen wij nog op ons verstand vertrouwen als dat ons zo regelmatig in de steek pleegt te laten? Wat is ons gevoel nog waard als schijn bedriegt? En tenslotte: Zijn al deze bovenstaande overwegingen meer waard dan de goedgetimede vraag: kunt u mij vertellen hoe laat het is?