POPMUZIEK

Een hoop (soul)liefde

Cee Lo Green

De gestalte van Cee Lo Green is al imposant, maar zijn uitzonderlijke stem, zowel laag als hoog erg indringend, is echt een fenomeen. Die stem is ook veel bekender dan zijn naam. Bijna iedereen kent hem wel, van die enorme wereldhit Crazy uit 2006 (door zijn band Gnarls Barkley met dj Danger Mouse).
Afgelopen zomer haalde hij zelf de top van de hitlijsten met de onweerstaanbare, naar Motown knipogende zomerkraker Fuck You. Het liedje is een verslavende combinatie van zwoele melodie en bitterzoete tekst en Cee Lo laveert subtiel tussen hartzeer en ironie (‘Yeah I’m sorry, I can’t afford a ferrari, But that don’t mean I can’t get you there. I guess he’s an xbox and I’m more atari’). In de Amerikaanse satirische tv-show The Colbert Report kuiste Green de titel tijdens zijn optreden nog grappig tot 'Fox News’. Wel erg braaf is dat hij op zijn nieuwe album The Lady Killer gekozen heeft voor een tot Forget You onschadelijk gemaakte versie (het origineel is wel als bonus toegevoegd).
Toegegeven, een beetje gezeur dit, maar het is opvallend, omdat Green niet bekendstaat als iemand die kiest voor de makkelijke paden. In de jaren negentig staat de man uit Atlanta met hiphopgroep Goody Mob en collega’s als Outkast aan de wieg van een nieuwe, artistieke stroming The Deep South. Een stijl waarbij muziek en vernieuwing centraal staan, terwijl rappers aan beide kustzijden elkaar destijds vooral met woorden of kogels afblaften. Ook bij Gnarls Barkley en op zijn vorige soloplaten hoor je een artiest die vooral zijn eigen ideeën uitvoert.
The Lady Killer klinkt verder gelukkig niet als een compromis. Wel is het Greens meest luistervriendelijke werk tot nu toe. Een sfeervolle plaat met veel liefde voor ouderwetse soul. Een hoop liefde sowieso. Met Billy Jean-achtige basloop en funky filmmuziek van Bright Lights, Bigger City begint de plaat enerverend. Verderop doet de erg weldadige productie je soms happen naar lucht. Zo net voor de albumhelft bijvoorbeeld, na het volgepropte Bodies en Please, hoewel beide songs op zich sterk zijn. Echte minpunten zijn het opeenvolgende Satisfied en I Want You. Ze hebben behalve een rijke instrumentatie weinig om het lijf. Het charmante Cry Baby, tweede single Old Fashioned en Band of Horses-cover No-one’s Gonna Love You maken in het laatste deel veel goed. Stem en muziek doen uitkijken naar het podium. Na twee afgelaste Amsterdamse optredens eind 2010 moet het van zo'n concert in 2011 toch eens komen.
Liefde, lust en verlangen zijn de onmiskenbare hoofdthema’s. Wat vrouwen betreft hebben we ook te maken met een echte liefhebber: 'I’m certainly not lawless/ But when it comes to ladies/ I have a license to kill’, hoor je hem in het intro de albumtitel verklaren. Uiteindelijk overheerst bij Cee Lo toch de romanticus boven de macho. 'I just smile/ Cause true love doesn’t go out of style’, bekent hij onder meer. In dat opzicht neem je Greens ontboezemingen ook serieuzer dan die van collega Kanye West, met zijn vaak even bronstige, maar ongekend megalomane eigengeilerij.

Cee Lo Green, The Lady Killer, label: Warner