Een keyboard onder de kansel

Een opiniepagina is een pagina met een of meerdere opinies, meestal gebrekkig geformuleerd, want had de betreffende opinieerder leesbaar kunnen schrijven, was hij waarschijnlijk journalist geworden.

De opiniepagina van het prot. chr. dagblad Trouw is een publicitair forum waarvan ik zelden wijzer word. Zij wordt volgeschreven door onmiskenbaar aardige personen, die het beste voorhebben met mens en samenleving. Maar het is soft-christelijk, wat stijl en intellectuele inhoud zelden ten goede komt.
Neem de bijdrage van Sabrine van der Heyden over de aanstaande ondergang van het christendom, zoals recentelijk becijferd door het Sociaal Cultureel Planbureau. De auteur is stafmedewerkster van Youth for Christ en denkt uit dien hoofde verstand van jeugd en christendom te hebben. Dezelfde jeugd die, weten wij, steeds minder van God & Gebod is gediend en liever hartenjagend en hasjiesjknagend in het buurtcafe zit te vegeteren. Dat is in bepaalde opzichten jammer, want het is een aardige godsdienst, die je van de straat houdt en een ferm standpunt heeft over roverij en verkrachting.
Sabine van der Heyden is bij zichzelf en haar schaapjes te rade gegaan, op grond waarvan zij een zestal conclusies trekt.

  1. De preken zijn vaak te moeilijk. 2. De preken gaan niet over hun eigen leven. ‘De vragen waar ze mee bezig zijn, zowel op micro- als op marconiveau, komen zelden duidelijk naar voren.’ 3. De liederen van het Liedboek raken hen niet of nauwelijks. 4. De kerkdiensten zijn altijd dezelfde. 5. De kerkdienst is eenrichtingsverkeer. 6. De orgelmuziek waarmee die liederen begeleid worden, spreekt jongeren niet aan. 'Muziek is heel belangrijk in de jongerencultuur, maar orgelmuziek valt daar absoluut buiten.’ Vandaar het voorstel om het orgel, in conservatieve kringen beschouwd als de Enige Allesregerende Vorstin van de Diverse Instrumentaria, te vervangen door de gitaar, de piano, het keyboard en/of de drums. Drums for Christ. Keyboards for the King of Heaven. Ik heb sympathie voor de jongerenvriendelijke missiearbeid van de staffunctionaris van Youth for Christ en moet niettemin constateren dat zij blijkbaar een andere planeet bewoont. Laatst was ik toevallig op zondagmorgen in de buurt van een plattelandsgemeente, waar ik in de bijbehorende dorpskerk de psalmen en gezangen heb meegezongen. Het was werkelijk gezellig, maar de gemiddelde leeftijd van de gelovigen was zevenenzestig en of zij gediend zijn van een door drums ondersteund keyboard, ik betwijfel het. Het christendom is inmiddels een soort bejaardensoos. Met die gedachte zullen wij moeten leren leven. Wie de jeugd heeft heeft ongetwijfeld de toekomst, maar de toekomst is nu eenmaal aan ons, ongelovigen, en diegenen die de secularisatie met drums en keyboard het hoofd denken te bieden, preken alleen de kerk maar leeg.