Een koreaanse wiedervereinigung?

Op de Duitse ministeries van Justitie, Financien en Arbeid kon men de afgelopen maanden groepjes Zuidkoreanen in en uit zien gaan. Het waren diplomaten, ambtenaren en economen die het verloop van de Duitse hereniging aan de hand van de authentieke stukken in kaart wilden brengen. Niet om het Duitse voorbeeld te kopieren dat stadium zijn de meeste Aziatische landen allang gepasseerd maar om te leren van de kolossale fouten die de Duitsers bij hun hereniging hebben gemaakt. ‘Als het bij ons zover is, willen wij beter voorbereid zijn op de economische ontreddering van het andere Korea en op onverhoedse vluchtelingenstromen naar Zuid- Korea en Japan’, aldus de delegatieleider.

Het is zonneklaar dat het politiek en diplomatiek geisoleerde en economisch totaal ontredderde Noord-Korea, geleid door de autocraat Kim Il-soeng die kortelings tweeentachtig is geworden, geen lang leven beschoren is. Ook de regionale grootmachten Rusland en China erkennen dat hun voormalige bondgenoot op sterven na dood is. De kans op een plotselinge ineenstorting van het regime, die het hele schiereiland economisch en demografisch kan ontwrichten, wordt groter geacht dan de kans dat een in het nauw gedreven Kim Il- soeng het zuiden met atoombommen in de as zal leggen, zoals hij onlangs nog dreigde te zullen doen. Het is trouwens maar de vraag of hij die wapens heeft.
Ogenschijnlijk draait de huidige diplomatieke confrontatie op het Koreaanse schiereiland om deze vraag. De Amerikanen en hun bondgenoten Zuid-Korea en Japan eisen dat het internationaal atoomagentschap IAEA in Noord-Korea speciale inspecties mag uitvoeren om te voorkomen dat het regime plutonium voor militaire doeleinden aanwendt.
In werkelijkheid staat de ontmanteling van het Noordkoreaanse regime op de agenda. De Amerikanen zijn er kennelijk op uit om het land volgens CIA-directeur Woolsey een ‘toonbeeld van de macht van het Kwaad’ onder zware druk te zetten.
Maar in weerwil van alle massabijeenkomsten en strakke parades is de regerende Koreaanse Arbeiderspartij geen monolitische eenheid. Tegenover het leger, dat prioriteit wil geven aan het nucleaire programma, staat een invloedrijke groep van moderne technocraten die niets liever wil dan zaken doen met de Verenigde Staten en Zuid- Korea, en de economie bevrijden van de loden last van de bewapeningsprogramma’s.
De regering-Bush boekte enkele jaren geleden goede resultaten met een voorzichtige benadering door Noord- Korea uit te nodigen tot economische samenwerking met het Zuiden. De regering-Clinton heeft deze strategie kennelijk verlaten en zoekt de confrontatie. Sinds dit weekeinde zijn de VS, Zuid-Korea en Japan het er over eens dat economische sancties het land op de knieen moeten dwingen.
Het is te hopen dat de Zuidkoreaanse delegatie in Duitsland zijn werk grondig heeft gedaan.