Een kruisridder in de baarsjes

Als het bestuur dichter bij de burger komt, is het zaak dat die burger goed op zijn portemonnee begint te letten, zo mogen we concluderen uit de niet aflatende stroom begrotingsdrama’s in de contreien van de Amsterdamse deelraden. In de centralistische hoogtijdagen van groot-mogols als Walter Etty verdwenen de onvoorzien uitgegeven miljoenen weliswaar ook in hoog tempo uit de stadskas, maar de prestatie die verleden week nog door stadsdeelraad De Baarsjes te Amsterdam-West werd geleverd, doet relatief gezien zelfs het Stopera-drama verbleken: met een budgetoverschrijding van honderd procent deed men daar een geslaagde gooi naar het Guiness Book of Records.

Het gat van in totaal tweeeneenhalf miljoen gulden ontstond bij het verspijkeren van het plaatselijke gemeentehuis. Stadsdeelvoorzitter Freek Papineau Salm (PvdA) weet het, geheel volgens de oude toverformule uit het handboek voor bestuurlijke verdwijnkunde, aan ‘gebrekkige communicatielijnen’ en diende zijn ontslag in. Nader onderzoek heeft inmiddels uitgewezen dat werkelijk niemand in De Baarsjes ooit omkeek naar de uitgaven. Als er al afspraken werden gemaakt, gebeurde dat via enig onverstaanbaar gemurmel bij de koffieautomaat, terwijl de allesbestierende computers ten burele kennelijk vooral draaiden ter verwerking van spelletjes en speurtochten naar softporno- plaatjes op Internet. Voor rekenen en communiceren gebruikten ze die in elk geval niet.
De vraag dringt zich dan ook op: waar in hemelsnaam waren Salm en zijn mede-Baarsjes-burgemeesters zo druk mee bezig dat zij geen tijd hadden voor het simpele rekenwerk? Het antwoord, wat platvloers maar onontkoombaar, moet luiden: met zichzelf. Uiteindelijk kon men niet eens Le Monde openslaan of het strenge gezicht van burgemeester Salm dook op om uit te leggen dat de Verelendung van De Baarsjes een probleem met Europese contouren aan het worden was. Zelden genereerde een muis op het politieke wereldtoneel zoveel publiciteit.
Salm groeide uit tot de kruisridder van De Baarsjes, altijd klaar om het grote Islamitische Gevaar te bestrijden. Zo wist hij eigenhandig te voorkomen dat er een grote Turkse moskee in een bouwvallige parkeergarage in De Baarsjes werd gevestigd. Vanwege 'de landelijke uitstraling’ was die supermoskee een gevaar voor de rust en orde in de wijk, zo verkondigde Salm. De verontrusting bleek tijdens de betreffende inspraakavonden alleen in de verbeelding van Salm te bestaan.
Toen de Turkse gelovigen hun oog vervolgens op een leegstaande katholieke kerk lieten vallen, werd dat gebouw onmiddellijk tegen de vlakte gegooid, indachtig het oud-Hollandse adagium: dan nog liever de lucht in. Op dit gebied liep Salm werkelijk over van daadkracht.
'Ik heb het gevoel dat ik de mensen in de Baarsjes in de steek laat’, zei hij nog na zijn gedwongen afscheid.
Amsterdamse humor, zullen we maar zeggen.