Popmuziek: Brian Fallon

Een man na zijn corvee

Medium muziek leon
Brian Fallon © Danny Clinch

Productiviteit en genialiteit houden geen enkel verband met elkaar. Soms: helaas. Van de grootste kunstenaars zou je af en toe simpelweg meer werk willen horen. ‘Leve het arbeidsethos!’ zou je ze het liefst toeschreeuwen, als dat niet zo plat was, en wel zo simpel.

Er bestaan gelukkig popartiesten die niet alleen mooie muziek maken, maar ook véél muziek. Kendrick Lamar, bijvoorbeeld, in de hiphop, Ryan Adams in de americana. Lang hing aan hem het beeld waar uiteenlopende mede-kunstenaars als Prince en Herman Brusselmans last van kregen: dat je gerust een album of boek (of twee) kon overslaan, omdat er over een paar maanden toch weer een nieuw klaar was. Dat productiviteit het had gewonnen van zelfkritiek, ook.

Een bijzonder geval is en blijft Brian Fallon. Van alle jongemannen met een gitaar, een spijkerbroek, rauwe stem en de uitstraling van een jonge hond die de afgelopen decennia zijn uitgeroepen tot de opvolger van Bruce Springsteen was Fallon degene bij wie dat het meest terecht was. Ongelooflijk, hoeveel goede en geweldige liedjes hij in een paar jaar tijd heeft geschreven en opgenomen. Met zijn band The Gaslight Anthem en met zijn project Horrible Crows. Er was maar één probleem met Fallon, en één reden waarop de vergelijking met Springsteen mank ging: Brian Fallon is geen podiumbeest. Soms had hij er veel zin in, soms niet. Het verschil was levensgroot. If you can’t make it, fake it. En zo dreigde Brian Fallon de grote niet ingeloste belofte van de Amerikaanse rock te worden. De stembanden, de uitstraling, de teksten, maar niet de gretigheid, niet de wil tot overwinnen.

Het veranderde allemaal toen hij opeens solo ging. Painkillers, zijn solodebuut, was in 2016 een heerlijke plaat. Maar vooral leek Fallon op het podium bevrijd. Van wat? Geen idee. Kennelijk, dient gevreesd te worden: van zijn band. Eindelijk dat nummer van de Horrible Crows live ook, eindelijk zichtbaar plezier. Hier stond, zo leek het, een man na zijn corvee. Dit najaar verschijnt zijn tweede album. Minder akoestisch dan Painkillers, heeft hij al aangekondigd. Harder dus. Meer The Gaslight Anthem dus, maar dan zonder die band, die officieel nog bestaat.

Het zit erin, bij Fallon, onverminderd. Dit najaar zal blijken of hij definitief zijn schroom en chagrijn heeft afgeschud, en het allemaal kleine hobbels bleken, in de weg naar de inlossing van zijn grote belofte.