Appeltjes van Oranje

Een maximale lijst

Langzaam maar zeker begint ook Argentinië tussen alle demonstraties tegen de «pesofication» warm te lopen voor Het Huwelijk. De populaire krant Clarin kwam afgelopen zondag zelfs met een foto van het paar op het omslag van de kleurenbijlage Viva, vergezeld van een zes pagina’s tellend achtergrondverhaal.

Verslaggeefster Georgina Elustono dook diep in de analen van het Nederlandse vorstenhuis, al kampt ze nog wel met enige beginnersproblemen. Zo is de bijnaam van Willem-Alexander volgens haar «Prins Pilsje, vernoemd naar het beroemdste biermerk van het land».

Een kniesoor die erop let. Ze spelt de naam van de Nederlandse premier tenminste niet als Kim Wok, maar Win Kok, hetgeen al een hele stap voorwaarts mag heten. Uit het verhaal spreekt vooral een diepe bewondering voor Máxima, die in deze duistere tijden voor de Argentijnse natie zowaar de contouren van een ware heldin begint aan te nemen.

Met enige zorg wordt een anonieme jeugdvriendin van de aanstaande prinses der Nederlanden geciteerd: «Máxi is voor alles een fijn meisje, zonder dubbele intenties. Ze is ook een heel gewoon meisje, net als alle anderen. Ze kan heel grappig uit de hoek komen en heeft vooral veel pit. Als je kijkt naar de oude foto’s uit de tijden van onze eerste grote zomerfeesten, zie je dat ze altijd heel gelukkig was, vrolijk, stralend van levenslust. Vanaf nu moet ze overal op gaan letten: op de kwaadaardige roddels, op de sigaretjes, op de manier waarop ze overkomt in het openbaar. Ze (Máxima en Willem-Alexander) mogen nooit in het openbaar knuffelen of elkaar een kus op de mond geven. Ze mogen en public niet al te affectief zijn. Máxima lijdt daar erg onder, want ze was juist altijd heel spontaan, heel liefhebbend.»

Volgens Clarin dreigt dan ook het Lady Di-syndroom, hetgeen haar ouders zeer verontrust. «Voor de buitenwereld mag het er allemaal heel aanlokkelijk uitzien, voor de familie is het een moeilijke situatie», aldus een andere anonieme zegsman of -vrouw die dichtbij de Zorreguieta’s staat. «Haar moeder voelt alsof ze een dochter verliest en haar vader is ervan overtuigd dat hij straks niet eens bij de doop van zijn kleinkinderen mag zijn.»

Daartegenover, zo meldt Clarin in een wat meer optimistisch gestelde conclusie, staat wel dat Máxima de economische misère van haar land definitief ontvlucht: «Vanaf 2 februari kan ze lekker gaan luieren met de 625.000 dollar die ze jaarlijks krijgt door te trouwen met de prins, die op zijn beurt 800.000 dollar verdient, betaald door de regering en vrij van belasting. En dat is nog niet alles: het schitterende bruidspaar krijgt ook nog eens een vergoeding van 230.000 dollar voor het personeel dat helpt in de huishouding.»

Minder te spreken is men in Clarin over de kwaliteit van het Spaans van Máxima’s aanstaande. «Heel povertjes», zo luidt de kwalificatie, opgetekend uit de mond van de Argentijnse goud- en zilversmid Juan Carlos Pallarols, die het paar verleden jaar november in zijn atelier over de vloer had. «Máxima moest de hele tijd vertalen. De prins excuseerde zich daarvoor met een verwijzing naar de geschiedenis van zijn familie» (kennelijk wordt daarmee de Tachtigjarige Oorlog bedoeld).

Het aanstaande koningskoppel kwam bij de smid langs om hun huwelijksgeschenk uit te kiezen, een exclusief naar hun smaak ontworpen servies met toebehoren. Naast het atelier van smid Pallarols werden ook tal van andere exclusieve winkels in de Bairro Norte van Buenos Aires bezocht door het paar, dat bij de missie werd begeleid door vijf bodyguards.

Clarin probeerde de wensenlijsten die door het paar werden overlegd in te zien, maar dat ging niet. In de winkels vraagt het per soneel om identificatie: alleen degenen die op de lijst van uitgenodigden staan, krijgen de lijst te zien.

Clarin: «Op verzoek van de Nederlandse ambassade willen de aanstaande echtelieden hun wensenlijst low profile houden, en dringen ze bij de winkels aan op dezelfde discretie.» Niettemin wist het blad achter enkele van de wensen te komen: «Op de lijst staan onder meer een porseleinen vaatstelletje van Philip Deshoullières, bestek van Pavillon Christofle, glazen van Cristal d’Arques, een ontbijtsetje van Royal Doulton, presenteerblaadjes van zilver, enzovoort — geschenken die in de regel meer dan duizend pesos kosten. Maar er is ook gedacht aan de smallere beurs, zoals zoutvaatjes van 10 pesos en keukenrolhouders van 25 pesos» (de huidige koers van de peso is ongeveer 1,38 euro).

Goed nieuws is er tot slot voor professor Baud. Mochten W.A. en Máxima tegenover Paul Witteman en Maartje van Weegen zich geringschattend uitlaten over zijn rapport over pa Zorreguieta, in Argentinië wordt zijn inmiddels vertaalde studie — verschenen onder de titel El padre de la novia, de vader van de bruid — in het algemeen positief ontvangen. Historicus Luis Alberto Romero schrijft er in zijn bespreking van het boek in Clarin vol lof over: «Een evenwichtige tekst, van een excellent vakmanschap en met een goed gefundeerde, afgemeten mening.»

Maar de stijfkopjes van de huizen Oranje-Nassau en Zorreguieta zullen ook hierbij wel weer volhouden dat «het maar een mening» is.