Een necrofiele fanclub

Er is in Het Parool een tamelijk merkwaardige discussie losgebrand naar aanleiding van een stukje dat Emma Brunt, vaste columniste van dit dagblad, over haar ex-HP-collega Ischa Meijer heeft geschreven. Ik vat haar bijdrage in een paar woorden samen: Meijer was de gereincarneerde Verloren Zoon. Hij worstelde met de schim van zijn begaafde maar enigszins geschifte vader. Dat geschiedde op een vertederende en respect afdwingende wijze, maar tegelijkertijd was de overledene bij leven en welzijn ook een ‘onuitstaanbare etterbak’.

Het artikel ging in feite niet zozeer over Ischa Meijer als wel over ‘de zoetgevooisde, necrofiele fanclub’ die hem postuum heeft geannexeerd, met een 'stomme, kwijlende devotie’ waar de schrijfster zich ernstig aan stoorde. Het was een goed, sensibel stukje, dat Ischa Meijer alle recht deed, juist door zijn grote talenten in het licht van zijn moeilijke karakter te plaatsen.
Ja, hij was een etterbak. Is daar iets mis mee? Negen van de tien schrijvers en journalisten aan wie ik mij in woord en geschrift iets gelegen laat liggen, zijn etterbakken. Dat zij dit tot hun dood zullen blijven! Heiligenlevens hebben nog nooit iets creatiefs opgeleverd, behalve bidprentjes, brandstapels en aangelengd wijwater.
Vervolgens deed de necrofiele fanclub ijverig zijn best om het gelijk van de schrijfster te onderstrepen. Via een aantal hoogst aangebrande ingezonden brieven. Mijn hemel, wat een niveau! Emma Brunt, zo werd geconstateerd, is een 'gemankeerd columnistje’ dat haar 'laaghartige analyses’ vanuit de beerput vervaardigt en daarom zo snel mogelijk moet worden ontslagen. Het hoogtepunt vormde wel een brief die uitsluitend uit beledigingen en insinuaties bestond. Zij wordt consequent 'Ma Brunt’ genoemd, wat al niet op veel epistolair talent duidt. 'Ma Brunt’ lijdt, volgens de auteur, aan 'verstandsdeformatie’ respectievelijk 'overgangsverschijnselen’. Haar bijdrage is ingegeven door het feit dat niet zij, maar Connie Palmen zich de weduwe van Ischa Meijer mag noemen. 'Of was het jaloezie dat zij de Ako-prijs van een ton niet in de wacht kan slepen?’ Of zat 'Ma Brunt’ in een 'dip’ omdat de Prozac op was? Een advies tot slot: 'Brunt zou ik willen adviseren niet (langer) te meijeren, maar weer gewoon te gaan Prozaccen.’
Was getekend: Arie Greve jr. Duidelijk als jongetje te weinig slaag van Arie Greve sr. gehad.
Ik heb ’s/mans aanval op de 'benedenmaatse bijdrage’ van Emma Brunt gelezen en herlezen. Stond er in deze veertig regels tellende brief werkelijk niet een argument dat enigszins serieus moest worden genomen? Het antwoord is rondweg nee. Het is louter nonargumentatieve modderigheid. Wat moet het in die man zijn brein een chaos zijn! Als dat Ischa Meijers postume vrienden zijn, had hij er bij leven en welzijn beter nog een paar volwassen vijanden bij kunnen kweken.
Leuk vak, hoor, krantenmaken, ik zou niets anders willen, maar eigenlijk zou je je lezers moeten balloteren.