Een nieuwe tante (8)

Mijn dochter en ik hebben geen geheimen voor elkaar; ik heb er een gewoonte van gemaakt om ‘nieuwe tantes’ aan haar voor te stellen nog voor het moment dat die nieuwe tante in mijn huis en in mijn bed kruipt. Niet het feit dat zij ‘een naakte vrouw’ in mijn bed vond voelde mijn dochter als verraad, maar dat zij die vrouw niet kende.

‘Het is een oude vriendin van pappie’, zei ik. 'Ze voelde zich een beetje ziek en is toen in mijn bed gaan liggen.’
'Maar wat doet ze hier?’ vroeg mijn dochter, en daarachter met die typisch puberale stemverheffing: 'En noem jezelf niet “pappie!” ’
Ja, wat deed Marjan hier, en waarom had ze zichzelf uitgekleed voordat ze in mijn bed ging liggen?
'Stel je eerst even voor aan deze mevrouw hier’, zei ik en wees naar Anna.
'Dag mevrouw’, zei Anna. Mijn dochter was nog nooit mevrouw genoemd en ik zag in mijn dochters blik respect.
'Wat een knappe dochter heb jij’, zei Anna. Ze begreep kinderen van dertien goed.
'Ik heb altijd knappe vrouwen om me heen’, zei ik, want flirten moet je non-stop doen, anders heeft het geen zin.
'Behalve dan die dweil die boven in je bed ligt!’ zei mijn dochter. 'Wie is dat toch?’
'Marjan, een oude studievriendin van me.’
'Ben je daar mee naar bed geweest?’ vroeg mijn dochter.
'Schat, ik word op dit moment geinterviewd door Anna Rodriquez over de televisie.’
Ik wees op de cassette-recorder, maar Anna zette hem niet uit. Dat zou ik vroeger ook niet hebben gedaan.
'Nou, je kan toch wel zeggen of je met die vrouw naar bed bent geweest of niet’, zei mijn dochter.
'Dat gaat je niet aan, en daar praat je niet over!’ zei ik.
'Dus wel’, zei mijn dochter.
'Nogmaals, daar zeg ik niets over!’
_'Dus wel!’ herhaalde mijn dochter.
'Ik heb graag dat je Anna en mij weer alleen laat voor het interview’, zei ik.
'Is goed’, zei mijn dochter poeslief. Ik keek Anna aan en lachte. Dat doe ik altijd als ik geconfronteerd word met een pijnlijke situatie - het is een grimas die mijn gezicht vanzelf trekt.
'Een huishouden van Jan Steen heb ik’, zei ik - en ik wilde het liefst meteen dood toen ik uit mijn mond dit verschrikkelijke cliche hoorde. Een huishouden van Jan Steen… Waarom zei ik dat?
'Ik vind je een goede vader… Je dochter boft maar met zo'n man…’
Man - zei Anna. Man.
Dochter hoorde ik de trap oplopen naar haar kamertje. En terwijl ik zei: 'Ga maar door met het interview’, hoorde ik boven op de meisjeskamer keihard een cd van een of andere rap- groep.
Wraak die ik begreep, heel goed begrijp, want ik had haar verraden, en nu moest het tweede verraad gaan plaatsvinden, want ik moest weer gaan ingrijpen.
Een gestoorde relatie met het kind ligt altijd aan de ouder, had ik eens geleerd. Dus, dacht ik, laat ik dochter maar lekker keihard die cd draaien tot Anna laat merken dat ze er last van heeft. Vooralsnog lachte Anna naar me en keek ze… ja, hoe zou ik dat moeten duiden als oude man… geil, toch wel.
'Nou, ik stel mijn vraag nog maar eens’, zei ze. 'Vindt u televisie niet een decadent medium?’
Boem, boem… boemboem… Boem!’ Iemand kwam de trap af. De deur zwaaide open en een dikke koe met een doorzichtige zwarte bh en te grote tieten zei: 'Migraine, migraine… Laat dat lawaai stoppen… Migraine…’
(Wordt vervolgd)