Een nuttig ding

Ik zou het zelf niet zo gauw op die manier hebben verwoord, maar eenmaal geregistreerd blijft het in mijn hoofd zitten. Om op te poppen als ik bijvoorbeeld de foto in de krant zie van de oud-bondscoach van Nigeria met zijn vrouw, Clemens Westerhof en Lillian. Hij zeventig en ervan dromende coach te worden van het Griekse Olympiakos, zij 26 en model van beroep. Dat de Fifa zijn zakken vult bij het WK (de kop boven het stuk), het zal me worst wezen, maar dat deze ‘kleurrijke’ bondscoach zijn Lillian uit de kroeg haalde, waar ze boven op de bar danste, ik lees het geïnteresseerd.

Voor de zoveelste golddigger hoeft hij niet bang te zijn, zo legt hij uit aan de interviewer, want: ‘Lillian heeft haar eigen carrière.’
Mooie vrouwen openen deuren, zo wist hij ook nog te vertellen. Zijn eerste vrouw droeg hij op korte rokjes te dragen als ze hem begeleidde bij zijn sollicitatiegesprekken. Geheid succes. Want: ‘die Westerhof heeft een grote bek, maar ook een lekker wijf.’
Het huidige lekkere wijf heeft op de foto een intens tevreden glimlach om de lippen.
A cunt is a useful thing.
Het was de slogan die Kate Nash meevoerde tijdens haar optreden bij Pinkpop. Ze had een groot laken aan de voorkant van haar keyboard wapperen, met daarop die woorden. De strekking vloekte een beetje met de onschuldige patchworkletters, die schots en scheef eigenhandig op het doek leken vastgenaaid. Misschien dat ik daarom niet meteen snapte wat ik las.
Wát is een useful thing?
Anne Sexton schreef ooit het gedicht In Celebration of My Uterus, en pleegde niet lang daarna zelfmoord. Maar goed. Een uterus is natuurlijk weer een heel ander verhaal.
Wat zou Kate Nash hier in hemelsnaam mee bedoelen? Ze tokkelde zo vrolijk, met die gekke schoensmeer op haar oogleden en hoger. ‘My fingertips are holding on to the cracks in our foundation…’ In combinatie met de tekst op het spandoek kreeg het liedje een subversieve lading die ik er nog niet eerder in gehoord had.
Nu ben ik op zich bekend met het fenomeen dat vrouwen soms iedereen vóór denken te kunnen zijn door nog grover dan grof uit de hoek te komen. Een beetje zoals Heleen van Royen onlangs, die haar bundeling stukjes over het moederschap de titel De naaimachine meegaf.
Oef.
Decennia geleden had je The Slits, een soort Spice Girls, maar dan punk.
Slits?
Gleuven ja.
Ze lieten zich toentertijd voor de hoes van hun lp naakt en met modder besmeurd fotograferen. Blondie was een stoot-nieuwe-stijl, The Slits waren eng. (Vond ik tenminste, maar ik vind Lady Gaga ook eng.) Zo openlijk seksueel dat het afschrikwekkend was. Grappig genoeg heb ik ze nog maar pas live gezien. Een buitenkansje, want ik was heel benieuwd hoe zij zich in de loop der jaren staande hadden gehouden. Ik bedoel: hoe Blondie ouder was geworden, dat wist ik wel. Een beetje zoals verstandige vrouwen dat doen: op een dag toch die haren kammen, en een goeie jurk aantrekken. Maar The Slits? Hoe wordt een stelletje zelfbenoemde gleuven gracefully oud?
Gewoon níet, bleek. Zangeres Ari bezweek bijna onder de vracht dreadlocks op haar hoofd, en had een dozijn strokenrokjes over elkaar aan getrokken. Terwijl ze het bekende repertoire afwerkte (‘typical girls can’t control themselves’), bevrijdde ze zich telkens van een rokje. Tegen de tijd dat de climax bereikt dreigde te worden, keerde ze haar rug naar het publiek en vergastte ons op haar blote bilpartij.
Ook wel een geval van oef.
Ik ging nog kijken op internet, hoe anderen de tekst van Kate Nash interpreteerden, en of ze er zelf nog wat over had gezegd.
Helemaal niks. Aan filmpjes, interviews en commentaren geen gebrek, maar níemand die repte van die cunt-slogan. Alleen maar verontwaardiging over hoe slecht ze had gespeeld, hoe stom ze eruitzag, dat haar lipstick overal zat behalve op haar lippen, dat ze dronken was en dat het geen wonder was dat iedereen haar haatte en weggelopen was tijdens haar optreden. Wat even ervoor nog een geslaagd optreden leek, was nu afgebrand tot beneden nulniveau.
Internet: het domein van de machteloze rancune van de bankzitters.
Laat Clemens Westerhof ondertussen maar schuiven. Zijn Lillian wil bij hem blijven ‘tot papa zijn oogjes sluit’. Ze laat foto’s van zichzelf in bikini zien aan de interviewer.
‘Heb ik een mooie vrouw of niet?’ lacht de oud-bondscoach.
We kunnen stadions bouwen en de hele wereld laten voetballen, en daar dan weer de zakken mee vullen, maar als het erop aankomt is alles heel simpel.
‘Met seks ben je terug in het bos’, schreef Philip Roth in The Dying Animal. ‘Terug in het moeras.’
Zoiets zal Kate Nash ook wel bedoeld hebben.