Een onbetaalde rit

Een onbetaalde rit Niets vind ik zo moeilijk als mijzelf te spelen, zei mij laatst de actrice Meryl Streep, want ik weet nog steeds niet wie ik ben.

Zelf ben ik inmiddels geen actrice meer, maar wie ik ben, daaraan heb ik nimmer getwijfeld. Ook toen ik nog een meisje was. Inmiddels ga ik als een man door het leven. Het is een bewuste keuze geweest. Want de vrouw mag zich immers nog altijd niet in alle vrijheid seksueel exposeren. Probeer bijvoorbeeld maar eens je poesje in het openbaar te tonen! De wijze waarop je vervolgens wordt verkracht, heeft werkelijk geen enkel niveau.
Vandaar dat ik na een aantal onaangename ervaringen besloot het heft in eigen hand te nemen. Nu verkracht ik zelf. Met succes. Laat ik vooropstellen dat ik mijn vrouwtjes met de grootste zorg selecteer. Het eerste signaal hoort dus van hen te komen. Als nieuwbakken trambestuurder overkomt het mij met enige regelmaat dat ik via mijn achteruitkijkspiegel in menig veelbelovend, niet zelden onbekleed, vrouwelijk kruis mag blikken. Tot aan het eindpunt voelen de dames zich veilig. Door mijn koelbloedige stuurmanskunst voorkom ik meestal dat de betrokken dame uitstapt voordat de echte rit kan beginnen.
Lees ik verbazing op uw gezicht? Wist u dan werkelijk niet dat een op de twee trampassagieres fantaseert ooit verkracht te worden? Nou, dan weet u het nu. Maar dan niet dank zij de eerste de slechtste billeknijper, maar dank zij een man met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid. Want een vrouw wil niet alleen worden genomen, maar tevens worden gerespecteerd. Het een zonder het ander blijft onbevredigend. Een gentleman-verkrachter als ik weet deze dingen. Dat heb ik van mijn verleden als vrouw geleerd.