Film - The Magnificent Seven

Een onscherp schijnbeeld

Een western die uitkomt vlak voordat er een nieuwe president van de Verenigde Staten wordt gekozen, is onvermijdelijk méér dan alleen een film. Het genre is het meest politieke van alle filmvormen, uitgevonden en vervolmaakt in het land waar Donald Trump en Hillary Clinton in een tweegevecht verwikkeld zijn.

Medium film

De vraag wie het Witte Huis gaat betreden is uiteindelijk een ideologische, wat de relevantie van westerns onderstreept. Deze films zijn bij uitstek mythologische vertellingen over botsende waarden.

Volgens regisseur Antoine Fuqua is zijn nieuwe film The Magnificent Seven een statement tegen Trump. Maar zijn herverfilming van John Sturges’ klassieke western uit de jaren zestig (die ook al een remake was, van Akira Kurosawa’s Seven Samurai uit 1954), reflecteert eerder de leegte van de huidige politieke strijd. Zoals in de campagnes van Trump en Clinton zijn er geen heldere ideologische lijnen in de film. In het verhaal heerst verwarring over de vraag hoe moreel integer leiderschap in tijden van angst en onzekerheid eruit zou moeten zien.

The Magnificent Seven is een reflectie van de grote onzekerheid in het Amerikaanse politieke debat. Fuqua’s film is technisch uitstekend gemaakt, maar het werk is een onscherp schijnbeeld, slechts interessant als herinnering aan de glorie van de films van Kurosawa en Sturges. Denzel Washington speelt de rol van Chisolm, een gerechtsdienaar met een duister verleden die een groepje van zeven helden leidt. Ze schieten de inwoners van een dorpje te hulp wanneer een Trump-achtige tiran de boeren van de gemeenschap met geweld en intimidatie onder druk zet om hun land prijs te geven. De reden: de tiran, Bartholomew Bogue (Peter Sarsgaard), wil bodemschatten in het gebied gaan winnen en het geld voor zichzelf houden.

De helden die Chisolm om zich heen verzamelt om Bogue te verslaan zijn een afspiegeling van de multiculturele samenleving: een indiaan, een zwarte man, een Mexicaan, een scherpschutter van de Confederatie, een witte man die houdt van grapjes, een Aziatische messengooier, een pelsjager. Een bont gezelschap zijn ze, maar aan echte kameraadschap doen ze niet.

Anders dan in Sturges’ origineel geeft Fuqua zijn hoofdpersonage een verleden. Heeft Chris bij Sturges géén motivering om de onderdrukte boeren te helpen, bij Fuqua handelt Chisolm uit persoonlijke wraakgevoelens. Hier gaat het mis. De helden van Sturges belichamen altruïsme en empathie. Wanneer Chris (Yul Brynner) de tiran neerschiet zegt die stervend: ‘You came back… to a place like this? Why? A man like you? Why?’ Wij weten het antwoord: hij hielp de boeren omdat ze zijn hulp nodig hadden. En dan ga je helpen. Daarentegen passen de helden van Fuqua naadloos bij de zelfzuchtige beulen van Bogue. Dit is juist de wereld volgens Trump: als je ergens wil komen in dit leven moet je het recht in eigen hand nemen. Noties van gemeenschapszin, ethiek en moraliteit en echte gelijke kansen zijn afwezig; het is ieder voor zichzelf.


Nu te zien


Beeld: The Magnificent Seven, regie Antoine Fuqua (Universal Pictures)