Een politiserende paling

Waarom zouden wij het hebben over Elco Brinkman, in de vanzelfsprekendheid dat een premier-in-hope geen commissaris kan zijn bij een firma waarvan de directeur een bedrieger is die met een pistool rondloopt? Laten wij zwijgen over de verwijten van premier Ruud Lubbers (‘Ik krijg hier een vieze smaak van in de mond’), die er verstandiger aan zou doen zelf zijn mond te houden, omdat hij immers de Staat der Nederlanden tot vijf keer toe heeft misbruikt als incassobureau van de staalfabriek Hollandia Kloos.

Laten wij spreken over de komische positie van hun beider partijgenoot Gerrit Braks.
Bij die andere affaire, alweer een week geleden, maakte Lubbers het ongelukkige verschil tussen mensen die fouten hebben gemaakt en mensen die fout zijn geweest, hiermede een postume veroordeling uitsprekend over onder meer Braks, de minister die hij in de Zuiderzee dumpte wegens het overschrijden van de visquote. Braks kreeg bij wijze van troost een betrekking bij de rk-omroep. Sedertdien solliciteert hij, tot ergernis van zijn rk-personeel, zich de rk-vingers blauw naar een nog beter betaalde baan, liefst bij het rk-bedrijfsleven. Want de man is ongelukkig bij de KRO, waar hij, als absolute buitenstaander in medialand, weinig te vertellen heeft. Vroeger kon je, als KRO-voorzitter, nog wel eens een programma verbieden maar tegenwoordig is de KRO een gewone, vooruitstrevende journalistieke organisatie, met een redactiestatuut, redactionele onafhankelijkheid en vergelijkbare ingewikkeldheden.
Dan maakt het voetvolk verdulleme drie weken voor de verkiezingen een programma over die foute firma waarbij CDA-lijsttrekker Brinkman als commissaris is betrokken. Braks kon niet anders dan het nihil obstat geven. Stel dat hij de betreffende reportage uit de lucht had geplukt? Zulke dingen lekken onmiddellijk uit en daardoor zou het schandaal een extra dimensie hebben gekregen. Dus vermomde Braks zich als liberaal en sprak zalvend: ‘Er is voor mij geen enkele aanleiding geweest de uitzending tegen te houden, ook al heb ik daartoe de bevoegdheid. De KRO heeft gewoon zijn journalistieke plicht gedaan.’
Na deze ferme verklaring over de vrije pers, rk of niet rk, die zich niet laat breidelen, volgde Braks’ mededeling dat zijn 'loyaliteit’ bij de belaagde Brinkman lag, gevolgd door de aankondiging dat er 'interne maatregelen’ tegen zijn verslaggevers zouden worden genomen, waarna een persbericht op de fax werd gezet met de missive dat de KRO-voorzitter 'onverkort’ achter zijn personeel stond en geen 'interne maatregelen’ zou treffen, maar met een 'evaluatie’ zou volstaan, gevolgd door een externe toetsing door de Raad voor de Journalistiek.
Conclusie: De KRO wordt niet zozeer bestuurd door de ex-minister van Landbouw en Visserij, maar veeleer door een politiserende paling.