Een speelhut voor zijn kind

There Are Some Things He Should Keep to Himself heet een van de verhalen uit How We Are Hungry. De zes bladzijden die op de titel volgen zijn leeg. Het belangrijkste van deze verhalen speelt zich af voorbij de kantlijnen.

Wie A Heartbreaking Work of Staggering Genius (2000) heeft gelezen en zichzelf heeft beloofd nooit meer iets van de neuroot Eggers te lezen, doet zichzelf te kort. How We Are Hungry behandelt de levens van de meest uiteenlopende figuren. Er is een vrouw met kalme gedachten die vindt dat ze een berg moet beklimmen, een opgewekte hond die graag in het bos rent en een alleenstaande moeder die uitsluitend aandacht heeft voor haar zoon. ’s Avonds wacht ze tot hij thuiskomt en ’s ochtends wacht ze tot hij wakker wordt. Wanneer hij een avond langer wegblijft dan gewoonlijk verheugt ze zich op de woede die ze over hem zal laten razen wanneer hij eindelijk binnenkomt. Hoe algemeen moet haar kritiek zijn, vraagt ze zich af. Zal ze hem al zijn tekortkomingen verwijten, of zich beperken tot haar teleurstelling over deze avond? ‘The possibilities!… This will be superb. It will be florid, glorious; she will scratch and scratch and bloom. She runs to the door. She can’t wait to begin.’ En waar zij begint, eindigt het verhaal.

Een hartverscheurend verhaal van duizelingwekkende genialiteit is On Wanting to Have At Least Three Walls up Before She Gets Home. In anderhalve pagina wordt een man beschreven die een speelhut voor zijn kind aan het bouwen is in de achtertuin. Hij wil per se drie muren hebben staan voordat zijn vrouw thuiskomt. Hij wil indruk maken op de vrouw die het fijn vindt wanneer hij dingen met zijn handen doet. ‘She was impressed when he assembled a telescope, a birthday gift, in two hours, when the manual had said it would take four.’ Of het lukt de muren neer te zetten, komt de lezer niet te weten. Maar in de leegte na de slotzin ‘he will need at least three walls up on the house by the time she gets home’ gaapt een leven van tekortkomingen.

Elk verhaal in deze bundel vraagt na afloop de ruimte om zich in je hoofd uit te kristalliseren. Wat Eggers schrijft is een duikplank. De duik maak je zelf.