Popmuziek - Joseph Arthur

Een Steinway uit 1912

The Family, laat singer-songwriter Joseph Arthur in een begeleidend schrijven bij zijn nieuwe album weten, gaat over familie in algemene zin, niet over zíjn familie.

Medium joseph arthur the family

De disclaimer moet de luisteraar behoeden voor pijnlijke misverstanden, want het album gaat niet alleen over gelúkkige familiebanden. Niet voor niets citeert Arthur Leo Tolstoi: ‘All happy families resemble each other, each unhappy family is unhappy in its own way.’ Het niet strikt particuliere karakter van het album zou de luisteraar ook zonder die uitleg overigens al snel duidelijk worden, want niet alleen bezingt Arthur de meest uiteenlopende familieverbanden, hij plaatst ze ook in zeer afwisselende tijdvakken: van zijn eigen jeugd in de jaren zeventig en tachtig tot terug in de Tweede Wereldoorlog (Machines of War).

In zijn dankwoord richt Arthur zich tot de man onder wiens vleugels hij ooit bij een breed publiek werd geïntroduceerd: Peter Gabriel. Arthur noemt hem ook familie. Hij wil maar zeggen: The Family gaat over geestverwanten, niet alleen bloedverwanten. Die laatste categorie interviewde hij trouwens wel, om zijn ideeën over familie nog verder aan te slijpen, en daarna de anekdotes te fictionaliseren. Joseph Arthur is nou eenmaal geen man van half werk. Zijn productiviteit is ongekend. Verschenen in 2013 nog beide delen van zijn tweeluik The Ballad of Boogie Christ, een jaar later kwam zijn ode aan Lou Reed uit (met allemaal persoonlijke interpretaties van Reed-composities), en vorig jaar nog verscheen Days of Surrender. Tussendoor had hij ook nog tijd voor zijn indrukwekkende solo-optredens, naast die met zijn bands Fistful of Mercy (met Ben Harper) en rndm (met Pearl Jam-gitarist Jeff Ament). En dan staat er achter in het met prachtige schilderijen en foto’s versierde cd-boekje ook nog dat die allemaal gemaakt zijn door Joseph Arthur, die uiteraard alle muziek en teksten zelf schreef, zelf zong, zelf drumde, zelf gitaar speelde, zelf piano speelde, en het album vervolgens zelf produceerde. De enige beperking van zijn talent lijkt tijd.

Die piano is een verhaal apart: nooit eerder gebruikte hij een piano als vertrekpunt voor zijn nummers. Een restaurateur trof er een aan die Arthur geschikt vond: een Steinway Vertegrand uit 1912, voor zestienhonderd dollar. Bij sommige nummers is het hoorbaar dat hij op die piano de basis ervoor legde. Soms zou je eigenlijk willen dat hij het daar grotendeels bij had gelaten, zoveel ideeën stapelt hij erbovenop. Het wordt wel eens druk in die nummers, zoals in het daardoor wat afstandelijke With Your Life. Aan de andere kant: hij stapelt werkelijk ideeën, nooit vulsels. Mooi is het dromerige When I Look at You, een ode aan de doorgegeven genen, zoals hij in Wishing Well zijn eigen jeugdherinneringen en vooral zijn jeugddrómen eert. Het hoogtepunt is het kale, donkere The Flag, over familie, leven en dood, en ook weer het leger. Conclusies trekt Arthur niet in zijn familieschetsen. Of het moet deze fraaie zijn: ‘This life is complicated/ This death is overrated.’

Joseph Arthur, The Family (PIAS). Joseph Arthur speelt 4 november in de Amstelkerk in Amsterdam (kaarten via Paradiso)


Beled: Het album The Family van Joseph Arthur