Een verradelijke bocht

Wij weten niet waarom wij bestaan. Niettemin zijn wij er unaniem van overtuigd dat het menselijk leven moet worden beschermd. Zo ook ik. Een leven lang heb ik voorop gelopen in demonstraties tegen de bom, tegen abortus, tegen de oorlog en tegen de luchtvervuiling, terwijl ik bestuurslid ben geweest van tal van humanitaire organisaties.

Ondanks alle uren die ik in dit liefdewerk stak, ging het mij maatschappelijk voor de wind, want al dat gedoe bezorgde mij een behoorlijke naamsbekendheid. Niettemin, op het toppunt van mijn roem, toen ik van talkshow naar talkshow pendelde, zei ik van het ene moment op het andere adieu tegen mijn vijf betaalde en zeven onbetaalde functies.
Het zit zo. Gedurende al die overactieve jaren bleef het mij in de weekeinden storen dat op de provinciale weg, op een steenworp afstand van mijn buitenhuis, met grote regelmaat een verkeersdode viel. De weg maakt daar namelijk een verradelijke bocht, waar geen verkeersbord tegen opgewassen is. Vandaar dat ik nu al een vol jaar langs die weg sta, een zelf vervaardigde vlag in de hand.
En het helpt. Er is de afgelopen twaalf maanden slechts een automobilist uit de bocht gevlogen - en dat was nota bene een potentiele zelfmoordenaar, die mij en mijn vlag met opzet negeerde. Inmiddels is hij trouwens geheel genezen. Maar van mij is hij nog niet af. Ik heb hem inmiddels geleerd te beseffen wat een mensenleven waard is.
Met ingang van morgen staat hij, in dit geval van de vroege ochtend tot de late avond, in de betreffende bocht van de weg, zodat ik eindelijk weer de tijd krijg om over de zin des levens na te denken.