Een volwassen kespreg

Het saaist aan volwassen zijn, vind ik de taal die er veelal wordt gesproken. Nee, vervelend, ik vind dit uitermate vervelend en dit is politiek correct verwoord. Persoonlijk zou ik mijn tong uit steken en mijn middelvinger en laat ik een scheet op een plankje en timmer deze vast – ‘wat dus niet kan’, zou mijn vader zeggen, want zijn levenscredo is: ‘Alles kan, behalve een scheetje op een plankje timmeren.’ Oké, pa. En weer door.

De fondsen waarvoor ik aanvraag doe, maar ook tijdens mijn werkafspraken, op avonden dat ik voordraag, op dates waar we zoeken naar hetzelfde ritme binnen onze gesproken taal, maar ook zeker binnen mijn vriendschappen en andere random gesprekken die ik heb, merk ik hoe woorden die ik voorheen gebruikte hebben plaatsgemaakt voor volwassener woorden. Zoals allejezus wat kut ‘lastig’ is geworden. Sick = intens, heftig, bijzonder of indrukwekkend. Tering zuur = vervelend. Hahaha = geestig. Fucked up = complex of irritant. Kut = jammer of zonde. Gewoon geen zin = geen behoefte hebben aan. Fuck my life = ik ben de sjaak. Heel vet = bijzonder. What the fuck?! = opmerkelijk. Dus anyway: ik merk dat ik in een spagaat zit met de volwassen taal. Enerzijds wil ik mijn impulsieve, enthousiaste reacties en dus taalgebruik behouden. Anderzijds merk ik dat ik me stoor aan de ander én aan mezelf als ik midden in een gesprek zit en ik (of de ander) antwoord met: ‘Jezus wat kut.’ Maar als de ander zegt: ‘Vervelend’, beuk ik even goed mijn hoofd (en dan ook gelijk de ander) tegen de muur. Omdat een situatie, een verhaal, een gebeurtenis zoveel meer is dan woorden. Überhaupt alleen al de combinatie: taal én situatie = haha (= geestig).

Er wordt vaak gezegd dat taal in ontwikkeling is, maar hoe komt het dat de gesproken taal binnen een bepaald circuit zo stijf en levenloos blijft?

Ik zucht, kreun of piep niet meer van ­enthousiasme, ik rol niet met mijn ogen, steek geen middelvinger op

Ik merk de ontwikkeling binnen de taal wanneer ik met mijn vrienden ben, wanneer ik hiphopartiesten beluister, wanneer ik naar een toneelvoorstelling ga waar met taal en klanken wordt geëxperimenteerd, wanneer ik cabaret bekijk maar ook tijdens dansvoorstellingen. Ik merk absoluut niets van een eventuele ontwikkeling binnen de gesproken taal wanneer ik een werkafspraak heb – lees: als ik moneys nodig heb van een fonds. Of op een uitgeverij ben of wanneer ik naar de radio luister terwijl ze zich hier juist wel met taal bezighouden.

Ik merk dat wanneer ik geld nodig heb of ik ergens op een literaire borrel ben verdwaald, mijn eigen vocabulaire verandert in een gezapige brij van politiek correcte woorden met hier en daar een misplaatste grimas. Ik merk dat ik mezelf dan een huichelaar vind. Ik merk dat zodra ik volwassen werd, ik politiek correcte taal ging gebruiken om een beetje ‘normaal’ met de maatschappij mee te draaien. Ik zeg niet meer: meeh (betekent onverschillig, geen zin, laat me met rust of ik weet ff niet wat er aan de hand is maar ik voel me gewoon meeh), ik zucht, kreun of piep niet meer van enthousiasme, ik rol niet met mijn ogen, steek geen middelvinger op.

Door de juiste woorden te verbinden met dat wat er in mij omgaat heb ik het idee dat mijn eerste gevoelens worden afgevlakt. Geneutraliseerd. Het schaaft de intense gevoelens en emoties bij die ik kan hebben als een heterokoppel zijn intrek doet in een keurig nieuwbouwhuis dat vanbinnen óók niet vies mag worden.

Misschien is dit taal eigen of hoort dit eenmaal zo, I don’t know. Al wek ik nu de illusie dat ik enkel communiceer door geluidjes te maken of grofgebekt ben. Terwijl ik óók veel waarde hecht aan volwassen woorden, juist omdat velen nou eenmaal zo praten. Dus laten we zeggen dat ik zoekende ben naar een vocabulaire dat bij mij past in dit volwassen bestaan.

Jaaaa de situatie is wederom lastik. Dus om een middenwek te vinden, heb ig bedacht dat de letter g k wordt of andersom. En wanneer deze twee letters in één woord zitten, moet je ze omwisselen. Leug toch? Want zo houd je dus echt leuge volwassen kespreggen, dát snapt u natuurlijg zelf oog wel (hier een emoji van dat popje met dat handje).