Muziek

Een vroom en gevoelig mens

Muziek: In My Mind van Pharrell

Pharrell Williams staat garant voor héél veel succes, als producer, muzikant en vrouwenverslinder. Daarom kan hij doen waar hij zin in heeft en brengt hij nu een soloalbum uit, In My Mind, waarmee kennisgemaakt kan worden met de «persoonlijke muzikale filosofie» van een van de meest baanbrekende figuren in de hedendaagse popindustrie. Het verhaal begint als Pharrell op twaalfjarige leeftijd tijdens een zomerkamp voor hoogbegaafde kinderen Chad Hugo ontmoet. Samen vormen ze een bandje en op een talentenjacht in hun woonplaats Virginia Beach worden ze ontdekt door r&b-producer Teddy Riley. Onder de naam The Neptunes bepaalt het duo vervolgens als producers het gezicht van de popmuziek van de laatste jaren. Dat doen ze met hun karakteristieke sound: aanstekelijke droge beats, funky (percussie-)melodieën en opvallende geluidseffecten. Met hun werk voor artiesten als Britney Spears, Snoop Dogg, Justin Timberlake en Gwen Stefani zijn ze op een gegeven moment verantwoordelijk voor 43 procent van de airplay op de Amerikaanse hitradiostations. Het geluid van The Neptunes is altijd prominent aanwezig. Dat is Pharrell ook buiten de studio. Hugo kiest ervoor om op de achtergrond te blijven. Zo komt hij nauwelijks in de publiciteit en blijft hij thuis bij zijn gezin als hun hobbybandje N*E*R*D (No One Ever Really Dies) op tournee gaat. Pharrell daarentegen geniet van alle publiciteit. Hij heeft een rolletje in iedere videoclip van nummers waar hij bij betrokken is, verschijnt vaak in de bladen en zoekt veel contact met zijn (vrouwelijke) fans.

De behoefte om zich persoonlijk te laten gelden levert een album op dat opgedeeld is in twee helften: de eerste helft hiphop, de tweede r&b. In My Mind bevat veel gastbijdragen van bekenden als Jay-Z, Gwen Stefani, Snoop Dogg en Nelly.

Pharrell is volgens eigen zeggen zaken vanuit andere perspectieven gaan zien. Welke dat zijn wordt niet echt duidelijk, maar ze hebben zijn zelfverzekerdheid geen kwaad gedaan. «I’m a Master, Baby, with Your Bra», zingt hij op Take It Off. Ook is er ruimte voor zelfreflectie op het autobiografische Best Friend: moeder gestorven aan leukemie en oma helpt bij zijn huiswerk. Die reflectie vind je verder terug in Our Father, over zijn devotie voor God: «Jesus is my Daddy I’m Telling You…/ …I’ve Got Tattoos, do Forgive Me…/ …You Know I’m Chased by Women/ To You My Heart is Given». Als puntje bij paaltje komt blijkt dat achter Pharrells macho-imago een vroom en gevoelig mens schuilt dat op zoek is naar ware liefde. Amen!

Als zanger op de voorgrond heeft Pharrell weinig te bieden. Zijn raps zijn niet overtuigend en zijn (falset)stem is monotoon en beperkt. Muzikaal gezien wijkt het allemaal niet veel af van wat hij met The Neptunes doet. Het levert een paar goede songs op, zoals het zompige Can I Have it Like That? en de soulvolle ballad You Can Do it Too. Dat kan niet verhullen dat In My Mind voorspelbaar klinkt en te weinig uitschieters bevat om als geslaagd beschouwd te kunnen worden.

Pharrell, In My Mind, EMI