Film: Moonrise KIngdom

Een wereld die niet bestaat

Drie dagen voordat een hevige storm het eilandje New Penzance treft, ontmoeten de tieners Sam en Suzy (Jared Gilman en Kara Hayward) elkaar tijdens een voorstelling van Noye’s Fludde van Benjamin Britten, een opera naar het verhaal van Noach. Maar het stuk heeft een diepere bron: het mysteriespel, een vorm van toneel die tijdens de Middeleeuwen populair was en waarin bijbelse taferelen of episodes uit het leven van heiligen worden nagespeeld, bij voorkeur in een kerk en geacteerd door amateurs.

Medium film

Vaak staat een geloofsgeheim centraal in het mysteriespel, maar niet in dit geval. Hier gaat het om vreemde atmosferische verschijnselen die óók in de echte wereld een overstroming teweegbrengen die een keerpunt representeert, juist voor Sam en Suzy die voor het eerst echte, volwassen liefde ervaren.

Opgevoerd op een klein podium in het kerkje op New Penzance met kinderen die in zelfgemaakte dierenkostuums rondlopen tussen sets van bordkarton die een ark dobberend op golven moeten voorstellen – het mysteriespel past volmaakt in de stijl van Wes Anderson, regisseur van Moonrise Kingdom. Net als in bijvoorbeeld The Life Aquatic with Steve Zissou (2004) creëert Anderson ook in zijn nieuwste film een verhaalwerkelijkheid die ergens tussen het imaginaire en het reële in ligt. Veel van het plezier aan het kijken naar Moonrise Kingdom zit in Andersons wonderlijke ‘hyperrealiteit’ en in personages die op het eerste gezicht karikaturaal lijken, maar die dat vooral niet zijn: Suzy’s ouders, Walt (Bill Murray) en Laura (Frances McDormand); de plaatselijke politieagent Captain Sharp (Bruce Willis), met wie Laura een buitenechtelijke relatie heeft; en Scout Master Ward (Edward Norton), leider van de Khaki-padvinders die een kamp op New Penzance hebben waaraan ook Sam deelneemt. Sam is een weeskind. Hij past moeilijk in het Khaki-groepje. Daarom besluit hij te ‘ontsnappen’ samen met Suzy. Gevolg: het eiland in rep en roer.

Misschien willen Suzy en Sam vooral niet opgroeien, zoals Peter Pan en de Lost Boys (die hier de Khaki-padvinders zijn). Onweerstaanbaar is de geheime wereld van Sam en Suzy: hoe ze tegen hun leven aankijken, hoe ze over elkaar voelen, het pure en unieke aan hun blik op de grote, ‘echte’ wereld. Anderson en coscenarist Sofia Coppola slagen er schitterend in de kijker deelgenoot van hun fantasieën te maken. Deze kinderen luisteren niet alleen naar opera, ze lezen ook boeken, vooral Suzy, die geen kleren in haar tas stopt als ze haar ouderlijk huis ontvlucht, maar stapels van haar favoriete boeken met prachtige, speciaal voor de film getekende omslagen. En één daarvan zou best een avontuur kunnen zijn met de titel Moonrise Kingdom.

Anderson schept een wereld die niet bestaat en die nooit heeft bestaan: het eiland als retro-microkosmos van de wereld rond 1960. Maar vooral: het eiland als setting van het moderne leven. Vol verrassingen en teleurstellingen. Vol geheimen. Eén groot mysteriespel. Maar wát een schat aan wonderen valt er niet in te ontdekken. Net als in de film zelf, in deze personages die buitenissig lijken, maar die allemaal op een zoete manier pijnlijk herkenbaar zijn.

Het meest werd ik nog geraakt door Captain Sharp. Met zijn vertolking van de man die ooit heeft liefgehad, maar wiens hartstocht nooit werd beantwoord bewijst Bruce Willis dat hij een steengoede acteur is. Vergane glorie, trieste liefde, onmogelijke romantiek – hij laat het allemaal zien met zijn fijne uitbeelding van Captain Sharp. Een tragische figuur, maar wel een man die weet wat te doen als de storm komt. En zo zichzelf redt.

Te zien vanaf 31 mei

Beeld courtesy Benelux Film Distributors