Een wolk barmhartigheid

Mijn beste boek van 2006 was niet Benjamin Kunkels Indecision, een monter boek vol zelfspot waarmee Kunkel de stoere schrijversironie van zijn tijdperk aan diggelen sloeg en zijn cynische tijdgenoten een geweten schopte. De oplossing was net te flauw. Mijn beste boek van 2006 was ook niet Marisha Pessls Special Topics in Calamity Physics, een fris debuut van iemand die van spannende verhalen houdt en een vrolijk soepje trok van de onwaarschijnlijke combinatie overmoed en relativeringsvermogen. Uiteindelijk raakten in het teveel aan bladzijden de mooie vondsten verdund. Net niet mijn beste boek was David Mitchells Black Swan Green, een lijnrechte vertelling waarin je samen met een opgroeiende jongen meer inzicht krijgt in zijn wereld. Af en toe klonk in het ik-verhaal de oudere schrijver door.
Ook niet mijn beste, maar wel mijn allerleukste boek was Floortje Zwigtmans Schijnbewegingen (deel 1), een avonturenroman voor kinderen over een schandknaap in de kring rond Oscar Wilde. Als grotemensenboek was het een warm bad voor trage uren, maar het bevestigde wat we al dachten over Wilde, Bosey en de rest.

Mijn beste boek van 2006 was niet een leuk boek. Het was Booker Prize-winnaar Kiran Desai’s The Inheritance of Loss. Telkens als je denkt dat het met het uitzichtloze bestaan van de beschreven armen die in India en New York in de verdrukking zitten nu wel beter móet gaan, rijst de ellende tot nieuwe hoogten. Maar door de niet-behaagzuchtige taal blijft na lezing een wolk barmhartigheid hangen.

Floortje Zwigtman

Schijnbewegingen

De Fontein, 509 blz., € 18,95

Kiran Desai, The inheritance of loss Penguin, € 10,75 (als De erfenis van het verlies uitgekomen bij De Bezige Bij)