Film Festival: Ballo a tre passi

Een zoet gevoel van weemoed

Salvatore Mereu

Ballo a tre passi

Mooie vrouwen en lelijke mannen vormen de personages in Ballo a tre passi, een lyrische film over de verschillende levensstadia van de mens die zich afspeelt tegen de achtergrond van het Sardinische landschap. De opvallende schoonheid van de vrouwen raakt de kern van de film: zij personifiëren mannelijke denkbeelden over erotiek en de dood.

Lente. Op een warme dag vertrekt een groep jongens naar het strand. Hun speelsheid is vrolijk en vrijblijvend. Hun naakte lichamen hebben iets lyrisch, iets erotisch. Achter een duin masturbeert een van de jongens. De warme zeewind plukt aan zijn haar. Alles is op z’n plaats: de mens is volmaakt deel van de natuur.

Zomer. Schapenhouder Michele leeft in een hut in de bergen. Hij heeft een ruw, ongeschoren gezicht. Op het nabijgelegen strand leert hij de mooie Française Solveig kennen. Ze voelen zich aangetrokken tot elkaar, maar wegens de taalbarrière kunnen ze niet met elkaar praten. Ogenschijnlijk zijn ze elkaars tegenpolen. Zij is deel van de jonge jetset die zich iedere dag op het strand vermaakt. Michele daarentegen is een boer. Cultuur komt in botsing met natuur.

Of toch niet. Solveig heeft iets ongrijpbaars. Gekleed in slechts haar bikini, pilotenpet en leren jack scheert ze in een vliegtuigje over het strand en het zeewater. Om de een of andere reden ziet ze iets in de aardse Michele. Terwijl hij zijn schapen op de oever van een bergmeertje bij elkaar haalt, verleidt Solveig hem. Als Michele toegeeft is zijn seksuele frustratie dierlijk.

De dood volgt: de volgende dag crasht Solveig met haar vliegtuig in het vlakke water bij het strand. Emotieloos staart Michele naar het tafereel. Dan, een schitterende flashback: tegen zonsondergang probeert Michele te leren windsurfen, kennelijk om Solveig te imponeren. Zij verschijnt naast hem in het water, als een geest…

Herfst. Francesca, een non, keert uit Rome terug voor het huwelijk van haar nichtje. Het huwelijksfeest lijkt een mislukking als het gaat stortregenen. Maar dan gaan de dorpelingen dansen in de regen. Aanwezig op de achtergrond: de jongens van het strand en Michele. De verhaallijn krijgt opeens een prachtige, geronde structuur.

Winter. Giorgio is een oudje, eenzaam in de grote stad. Op een ochtend kiest hij zijn mooiste pak uit. Hij loopt naar de haven, naar de hoeren, waar hij Palla ophaalt. Terug in z’n flat zien we Giorgio op z’n bed; we denken aan seks, maar dan klinken de klanken van een accordeon, bespeeld door Palla. Opeens krijgt Giorgio een hartaanval. Volgende scène: Giorgio in z’n pak, wandelend in de nacht samen met de andere dorpsbewoners. Hij lacht blij. Hij loopt naar een landingsbaan, waar Solveig op hem wacht, gekleed in haar pilotentenue en bikini. Zij komt Giorgio halen.

Het is een prachtige sterfscène. De vrouw is niet alleen een erotisch droombeeld, ze is ook een beeldschone engel die de man (mens) aan het einde van zijn leven naar het hiernamaals begeleidt. Dit beeld is ongetwijfeld seksistisch. Regisseur Salvatore Mereu brengt het niettemin met zoveel deernis en romantiek dat de kijker er geen slechte smaak in de mond aan overhoudt, maar eerder een zoet gevoel van weemoed.