Eerlijk is eerlijk

Ik ben een voorstander van totale openheid. Mijn gordijnen heb ik onlangs weggedaan, wat zeg ik, in stukken gesneden en verbrand. Want ik wens niet dat een ander ze gebruikt, al zou hij me met goud betalen.

Het zich ontdoen van gordijnen is een eerste stap in de richting van een betere, geweldloze maatschappij. Echter, het eerlijke, geluidloze beeld is niet voldoende. Wij moeten ook weten wat er in een ieders huiskamer wordt gezegd. Privacy is de broeikas van alle kwaad. Worden de meeste misdaden niet in het geheim bekokstoofd? Het goede heeft geen tralies en prikkeldraad nodig. Pas als het goede niet meer is gebarricadeerd wordt het kwade zichtbaar. Huizen, ook de kleinste, zouden moeten worden gebouwd als gratis toegankelijke amfitheaters.
Maar eerlijk is eerlijk, wij zijn in werkelijkheid als de dood voor een publieke vertoning. We gebruiken de misdaad om ons niet bloot te hoeven geven. De ware reden waarom wij bang zijn is, dat wij bang zijn voor onszelf. Tot het goede achten wij ons niet in staat en voor het openlijke kwaad zijn wij veel te laf. Op ons sterfbed maken wij de balans op en raken vervolgens in blinde paniek. Aan de ene kant registreren wij onze kleine smeerlapperijen, aan de andere kant beroepen wij ons op ons donateurschap van Greenpeace en onze actieve participatie in Stop de Neutronenbom. Liefst zouden wij zelfmoord plegen, maar schijnheilig als wij zijn bedelen wij om euthanasie.
Een kind zegt wat hem voor de mond komt. Wij leren hem vervolgens af om hardop te denken, met de bewering dat wij bezig zijn hem het verschil tussen goed en kwaad bij te brengen. Lariekoek, het goed begint met hardop denken. Want wat transparant is kan onmogelijk innerlijk verrot zijn.
Het bovenstaande is vanzelfsprekend een grap. Ook ik ben bang en in plaats van een filosoof ben ik daarom een clown geworden.