Eigenliefde bestaat niet

De ware liefde is iets waar iedereen naar snakt. Daarin zijn wij mensen, hoe verschillend ook, allemaal hetzelfde. Beter gezegd, de verschillen worden bepaald naar gelang de mensen de liefde hebben leren kennen.

Aanvankelijk had ik weinig geluk. Eerst dacht ik dat het aan m'n uiterlijk lag. Ik oefende met halters en ging om de twee weken naar de kapper. Uiteindelijk zag ik er inderdaad uit als de perfecte vrouwenjager.
Maar als mijn prooi voor het grijpen lag, stond ik met m'n mond vol tanden. Dus ging ik de klassieken lezen en verdiepte mij in het compositorisch oeuvre van Jean-Marie Leclair, want de Fransen doen het altijd uitstekend bij de vrouwtjes. Kortom, ik laadde op mijn getrainde schouders ook nog eens een flinke vracht culturele bagage.
Ik ging voor de spiegel staan en constateerde met tevredenheid dat na jaren van inspanning mijn voorhoofd een stuk hoger was geworden. Misschien heb ik de fout begaan te lang naar mijzelf te staan staren. Hoe dan ook, op het laatst kon ik niet genoeg van mezelf krijgen. Tot over m'n oren was ik op mezelf verliefd.
Het typische is dat ik, sinds ik in mezelf een vriendje heb gevonden, zoveel zekerheid en geluk uitstraalde dat de hele wereld stapelgek op me werd. Ik liet mij dag na dag opnieuw versieren, maar begreep al gauw dat er geen plaats voor een tweede was.
Denk niet dat ik daardoor monogaam ben geworden. Omdat ik mijzelf beter wilde leren kennen, stortte ik mijzelf in nieuwe avonturen. Ik heb wel honderd nieuwe vriendinnen gehad - en zelfs vriendjes om het mezelf niet te gemakkelijk te maken.
‘Ik hou van je’, fluisterde ik en dacht daarbij uitsluitend aan mijzelf. Toch was ik geen flierefluiter geworden. Al mijn ervaringen heb ik op papier gezet en getransformeerd in uitstekend verkopende literatuur. Het geld dat ik daarmee verdiende stak ik in nieuwe avonturen. Vandaar dat ik mijzelf, nu ik alleen nog van mijn roem leef, zo goed heb leren kennen, dat ik met zekerheid kan zeggen: Eigenliefde bestaat ook al niet.