De Groene Live #26: Strijd om de ziel van Amerika. Kijk woensdag om 20.30 naar de live-uitzending. Meer informatie

Zomerkroniek van Kunst & Cultuur: Film

Eindeloos op reis

De nieuwe film van Eddy Terstall gaat over twee ontwortelde mensen die, geconfronteerd met de dood, een schijnbaar eindeloze reis ondernemen. De redenering is even logisch als ontnuchterend: wie in beweging blijft, bereikt nooit een eindstation.

Medium veniceweb

Voor Mauro (Beppe Costa) is dit een levensvatbaar bestaan. Jaren geleden liet hij vrouw en kind in Nederland achter om door Europa te gaan zwerven, waar hij van stad naar stad trok om als muzikant geld te verdienen. Wanneer zijn dochter, Liza (Roberta Petzoldt), opeens bericht krijgt dat hij haar in Venetië wil ontmoeten, wordt zij geconfronteerd met de zinloosheid van haar eigen bestaan. Ze is een jonge moeder, maar zowel de vader van haar zoontje als het kind zelf blijft vaag op de achtergrond. Ze is zoekende, en zo wordt de paradox van de reisfilm duidelijk: de wijde wereld in trekken bekent vooral een reis naar binnen.

Terstall opent zijn film met beelden die uit een willekeurige Woody Allen-film van de laatste tien jaar hadden kunnen komen: plaatjes van een stad bekend om haar toerisme, in dit geval Venetië, begeleiden de titelsequentie terwijl de hoofdpersonages worden geïntroduceerd. Op een vreemde manier is dat effectief, haast alsof de kijker zich bij het zien hiervan instinctmatig ontspant terwijl er niet te ontsnappen valt aan de wetenschap dat dit een verhaal is en dat er derhalve menselijk drama zal volgen.

Hoe onderkoeld Terstall dat vervolgens opbouwt, gesteund door acteurs die overtuigend spelen, is even goed deel van de charme van de film als van de duistere spanning die langzaam vorm krijgt. Mauro, een innemende verhalenverteller, overdondert zijn dochter. Ze krijgt geen moment de kans aan hem te vragen: maar waarom heb je mij in de steek gelaten? Dat komt ook doordat ze zich gemakkelijk laat verleiden met Mauro op een treinreis langs de route van de Oriënt Express te gaan.

Mooi gefotografeerde beelden van het voorbij flitsende landschap gaan gepaard met Liza’s videodagboek. Onduidelijk is van wanneer het dagboek dateert. De aantekeningen bieden een blik in haar gemoedstoestand. Ze richt zich tot haar zoontje. Ze is blij dat ze Mauro heeft leren kennen, maar ze vraagt zich af wat ze eigenlijk aan het doen is. ‘Ik wist niet hoe ik een moeder moest zijn’, zegt ze tegen de camera. Terwijl ze praat, blijken de effecten van groot worden zonder ouders. ‘Je groeit op zonder een deel van jezelf’, zegt ze.

Net als haar verloren vader zoekt Liza de oplossing in het constant vluchten. Tijdens de reis laat ze hem ergens in Kroatië achter om vreemd te gaan met een plaatselijke jongen. Ze is impulsief. Ze kleedt zich uit en gaat met hem zwemmen in een riviertje. Hij is onder de indruk van haar lichaam en zegt: je hebt fabuleuze borsten. Haar reactie – ‘Ik heb tenminste nog borsten’ – wijst op het trauma van de dood van haar moeder aan kanker. En op hoe ze constant leeft met zowel het verlies als met een bewustzijn van haar eigen vergankelijkheid. Later blijkt dat iets soortgelijks bij Mauro speelt. Hier vinden vader en dochter elkaar. Meet Me in Venice is een bedrieglijk eenvoudige film: hij lijkt uit de losse pols gemaakt. Maar juist in het secuur formuleren van een visie op het leven die tegelijk ontregelend en troostrijk is, ligt de kwaliteit van Terstalls werk.

Te zien vanaf 2 juli