Els borst wil alleen modeljunks redden

De affaire-Dennendal, in de nadagen van het eerste kabinet-Den Uyl, was voor de vele progessief gestemde geesten van de jaren zeventig een triest eindstation. De vrijstaat die psychiater Carel Muller had uitgeroepen voor zijn patiënten werd per ME-knuppel en traangasbom geliquideerd.

Voor veel mensen was dat het motief om af te haken van de grote sociaal-democratische droom van Drees tot Den Uyl. De orde was gehandhaafd, maar er was iets voor eeuwig verloren gegaan: het geloof in verandering en in de komst van betere tijden. Dennendal overschaduwde alle nobele plannen en intenties van Den Uyls ‘mens en maatschappij hervormende’ kabinet. Een brede volkswoede tegen het optreden van de politie bleef uit. Solidariteit met gestoorde mensen is nu eenmaal dun gezaaid. Maar voor iedereen was duidelijk wie de morele verliezer was in het drama.
In Rotterdam hangt momenteel een nieuwe Dennendal-affaire in de lucht. Het scheelde deze week maar een haar of de Pauluskerk van dominee Visser was het doelwit geworden van een groot ME-offensief. Het dreigement van Els Borst om de Pauluskerk door politie te laten bestormen indien de dominee bleef vasthouden aan zijn experiment om vijf heroïneverslaafde 'crepeergevallen’ tegen kwantumkorting heroïne te geven, klonk in ieder geval vastberaden genoeg. Borst noemde het heroïneproject van Visser - uitgevoerd in goed overleg met de Rotterdamse gemeente, de politie en het Openbaar Ministerie - 'betreurenswaardig en verkeerd’. Terwijl de dominee het zeer aannemelijk kon maken dat zijn proef moet worden gezien als levensreddend werk, bleef Borst volharden in haar afkeuring. De bewindsvrouwe denkt zelf weliswaar ook aan een proef met heroïneverstrekking, maar stelt daarbij zoveel 'randvoorwaarden’ dat het er nog altijd niet van is gekomen.
Het laatste nieuws is dat het ministerie een proef met heroïneverstrekking wil nemen ten behoeve van jonge, net begonnen junks. De oudere, veelal hopelozere gevallen die dominee Visser in zijn vrijstaat bij de Kruiskade laat verplegen, zijn te ziek, te oud en te hopeloos, en zouden weleens helemaal niet meer kunnen denken aan afkicken als ze hun dagelijkse portie met betrekkelijk gemak kunnen scoren. Borst is blijkbaar zo bang voor mislukking dat ze alleen in zee wil gaan met kerngezonde junks, het liefst niet rokend en elke dag joggend in het Kralingse Bos. Vandaar de ongebruikelijk harde taal van het toekomstige D66-uithangbord.
Het paarse getwijfel over een menswaardig beleid rond 'crepeergevallen’ als in de Pauluskerk begint wel hele dramatische trekken te krijgen. 'Crepeergevallen zijn er om te laten creperen’, lijkt het ideologische leidmotief. Terwijl rapporten over het verstrekkingsproject in Zwitserland glashard aantonen dat er op deze wijze vele levens worden gered, blijft Paars zich in alle bochten wringen om niets doende de eindstreep te halen, kennelijk bevreesd voor de electorale effecten. Hopeloos achtergebleven geesten als CDA-drugswoordvoerder Wim van de Camp blijven zo de lakens uitdelen. Ondertussen mag dominee Visser de lijken opruimen.