Emily en haar spookprins

Toen kroonprins Willem-Alexander ongeveer twee jaar regelmatig aan de zijde van zijn Leidse burgerliefje Emily Bremers was gesignaleerd, begon de royalty-redactie van dit weekblad waarschuwingen uit doorgaans welingelichte kringen binnen te krijgen als zou het hier gaan om een zogeheten ‘spookrelatie’, een kolossaal koninklijk rookgordijn dat op advies van de betere pr-bureaus was gelegd ter verhulling van de ware strategie van het Huis van Oranje op de ‘ebenbürtige’ Europese huwelijksmarkt. ‘Let maar op’, aldus een onzer bronnen, ‘over een tijdje wordt Emily gedumpt en komen ze op de proppen met de echte toekomstige koningin, een Hohenzollerntje, of desnoods een Bourbon of een van Bernadotte uit Zweden.’ En inderdaad, het was moeilijk voor te stellen dat de zo op traditie gestelde Beatrix de majesteitelijke zegen zou geven aan een huwelijk tussen haar eersteling en zijn Leidse burgerliefje. Zou het kostbare Oranjebloed, dat volgens de koninklijke mythologie helemaal teruggaat naar koning David en sindsdien met kolkende schuimkoppen door de aderen van de Romanov-tsaren en de keizers van Hohenzollern had gevloeid, dan worden verspild aan de dochter van een Limburgse tandarts, fiscaal balling te België bovendien? Zou de van graalmystiek uit zijn voegen barstende genealogische lijn van de graven en vorsten van Oranje op de drempel van het nieuwe millennium culmineren in Koningin Emily uit Groesbeek?

Het moest toch bijna worden uitgesloten. Noblesse oblige. Albert Heijn fuseert niet met de buurtsuper. Ronaldo voetbalt niet bij MVV. En het Huis van Oranje laat de geboorte van de erfopvolger nimmer over aan een Brabantse deerne dat over geen druppeltje blauw bloed beschikt. Constitutionele monarchie okee, maar voor een dergelijke knieval voor de burgerlijke samenleving is het wat de Oranjes betreft nog een paar eeuwen te vroeg.
Het was dan ook merkwaardig om te zien dat zelfs de meest doorgewinterde royalty-watchers en bloc vielen voor het sprookje van Emily. Vier jaar lang werd het arme kind als de Nederlandse Diana opgejaagd door een immer uitdijend leger van cameraploegen en fotografen. Op een gegeven moment kon ze niet meer de straat op of ze voelde al de whiskywalmen van de ongenadige Willibrord Fréquin in haar nek, klaar om haar met microfoon en al te bespringen. Emily was al de prinses van het volk, en werd dagelijks onthaald op een aubade in de pers. Een collectieve hysterie maakte zich meester van grote delen van ook de schrijvende pers, die wilde doen geloven dat het sprookjeshuwelijk nu ieder moment zou kunnen worden geannonceerd. Theatergroep Toetssteen kwam met een al wat cynischer getoonzette toneelvoorstelling over de verboden liefde tussen deze eigentijdse Romeo en Julia. Het werd mede dankzij verwoede pogingen tot tegenwerking door het officiële subsidie-establishment een doorslaand succes, met als bekroning een zeer goed bekeken tv-uitzending door de Vara.
Emily kreeg de contouren van een tragische heldin, a scorned woman. Donkere wolken pakten zich boven haar hoofd samen toen haar vermeende prins tegenover Paul Witteman verklaarde nog lang niet toe te zijn aan een huwelijk. Ronduit dramatisch waren de foto’s van het zestig-jarige huwelijksfeest van de vorstin in het paleis op de Dam, alwaar Emily moederziel alleen vroegtijdig het feestje verliet via de personeelsingang.
Verleden week viel dan eindelijk het doek. De genadeklap werd overgelaten aan de echtgenote van Eurocommissaris Hans van den Broek, welk echtpaar sinds het huwelijk tussen dochter Marilène en prins Maurits kennelijk is opgeklommen tot de status van nieuwe ‘huismeiers’ van de Oranjes. Op een cocktailparty van de Verenigde Naties verklapte Josée van den Broek de onheilstijding tegen een journalist van de NRC, die het weer doorvertelde aan een Telegraaf-collega, wiens hoofdredacteur het bericht de volgende dag op de voorpagina bracht in het gigantische letterformaat ('HET IS UIT’) dat normaal gesproken voor de Derde Wereldoorlog wordt gereserveerd. De gedumpte Emily stortte bij haar voordeur haar hart uit bij hoofdredacteur Ben Holthuis van Weekend. Ze had het zelf uitgemaakt, verklaarde ze verbeten. Kennelijk had ze ook zelf in het sprookje geloofd. Van Holthuis kreeg ze als aandenken een plakboek mee met alle in de loop der jaren van achter bosschages genomen snapshots van haar en haar spookbruidegom. Emily was er verguld mee.