Entree

Soms is het toch onbegrijpelijk dat mensen klagen of protesteren, terwijl de maatregelen van paars toch alleen maar goed bedoeld zijn.

Vanochtend ging ik naar de bloemenwinkel, ik betaalde mijn drie gulden entree aan de deur en kocht binnen een prachtig bosje blauwe druifjes. Ze waren helemaal niet duur, twee vijftig. Ik nam de tram, betaalde eerst drie gulden entree en stempelde, toen ik eenmaal binnen was, mijn strippenkaart. Ik ging met de blauwe druifjes een dochter van een vriendin van mij opzoeken, die een kind gekregen heeft. Bij het ziekenhuis gekomen, betaalde ik drie gulden entree en mocht ik binnen. De kraamafdeling bleek een aparte binneningang te hebben, dus ik betaalde drie gulden entree en bezocht vervolgens de jonge moeder. Ze was blij met de blauwe druifjes, die ik in een waterglas zette omdat de vazen achter gesloten deuren stonden, met een geldgleuf ernaast: drie gulden om een vaas te lenen. Voor een groot boeket is dat natuurlijk niet gek, maar voor blauwe druifjes van twee vijftig een beetje overdreven, en ik moest nog drie gulden betalen om de baby te mogen zien.
Er kwam een bazige opzichtster binnen en ja hoor, ik moest drie gulden betalen omdat ik een waterglas misbruikt had. En vervolgens drie gulden voor de vazenkast! Geen wonder dat mensen minder kinderen nemen.
Op weg naar huis moest ik even langs de dokter voor een vervolgrecept, drie gulden entree, daarmee naar de apotheek, drie gulden entree, weer in de tram, drie gulden entree, en toen heb ik mezelf maar getracteerd op een etentje in de stad. Bij de ingang van het restaurant stond een bordje: zestig-plussers vandaag zes gulden vanwege het vele morsen en het langzame eten.
Morgen moet ik eigenlijk naar de huisarts, want ik heb een rare bobbel, maar ik ga niet. Tram, dokter, apotheek en misschien specialist en ziekenhuis: ik kijk het nog wel even aan.