Spijt

Ephimenco


Is er iets mooier voor een ex-katholiek dan zijn mea culpa luid te kunnen trompetteren? Voor de niet-geletterden onder de Groene-lezers: mea culpa is het Latijn voor schuldbekentenis. Als kind mea-culpeerde ik (mijn spellingcontrole kent dit werkwoord niet en geeft me als alternatief ‘ejaculeerde’, terwijl ik zeker weet dat ik dit nooit in een kerk heb gedaan) vol overgave iedere zondag om tien uur tijdens de mis. Ik trok mijn onbevlekte maar ietwat te korte witte jurk aan, ook wel met ‘albe’ in ons jargon aangeduid, en ging naast priester Bertrand achter het altaar op mijn knieën zitten. Na verschillende handelingen kwam eindelijk het zalige moment van de schuldbekentenis. Met mijn vuistje sloeg ik drie keer achtereenvolgend op mijn borst en bekende samen met de andere aanwezigen: ‘Het is mijn schuld, het is mijn schuld, het is mijn zeer grote schuld.’


Wat ik precies fout had gedaan was me niet duidelijk, maar lekker was het wel. Daarom kan ik heel wat begrip opbrengen voor de lawine aan excuses die deze dagen over ons heen rolt. Van Kok tot het Japanse en Duitse staatshoofden, of de paus die zich deze week ten overstaan van heel Zuid-Frankrijk zal verontschuldigen voor de bloedige kruistochten tegen de katharen, een eeuw of acht geleden.


Ik heb erover nagedacht en wil niet achterblijven. Er is zoveel aan schuldbekentenis dat nog op de plank is blijven liggen dat je, als je niet snel reageert, straks je excuses zult moeten maken voor het feit dat je je verontschuldigingen niet op tijd hebt aangeboden.


Zo bied ik in naam van het journaille mijn excuses aan aan de gehele ministerploeg die zich gedwongen zag zijn declaraties openbaar te maken. Deze samenleving van afgunst, roddel en achterklap wordt er niet beter op en het populistische adagium dat wil dat Den Haag bevolkt wordt door zakkenvullers wordt erdoor versterkt. Hoor het leedvermaak van de hyena’s van de pers. Gisteravond nog zag ik een tv-verslaggeefster orgasmeren voor de camera’s dat ‘nu de ministers met de billen bloot moeten’. Maar ik heb geen enkele belangstelling om als voyeur de blote billen van Kok en consorten te aanschouwen. Evenmin het verlepte achterwerk van die kwijlende verslaggeefster. Wat vertegenwoordigt een ministeriële declaratie van 36 gulden voor een vulpen tegenover de twintigduizend die een bekende journalist incasseert voor het voorzitten van een middagje bedrijfsleven? Of het jaarsalaris van twee tonnen van een minister tegenover de zes tonnen van een sociaal-democratische anchorman?


Uitgaande van de constatering dat deze jaloezie een sterke component is van de nationale identiteit bied ik, als tegenstander van cultuurrelativisme, alvast mijn excuses aan aan alle allochtonen die zich straks die identiteit eigen zullen moeten maken.


Ook wil ik als allochtoon mijn verontschuldigingen aanbieden aan alle Nederlanders die me jaar in, jaar uit met hun brieven blijven bestoken over het verkeerd hanteren van hun taal. Ik denk met name aan foutief gebruik van uitdrukkingen als ‘niet in het minst’, ‘uit den treuren’, ‘zich irriteren’ in plaats van ‘zich ergeren’ enzovoort.


Als Fransman wil ik me excuseren bij de Hezbollah, die door premier Jospin als een terroristische organisatie werd bestempeld. Terwijl iedereen intussen wel weet dat de Hezbollah een vredelievend instituut is dat zich in tuinieren heeft gespecialiseerd, met name in het kweken van Libanese madeliefjes en viooltjes.


Als vader bied ik mijn kinderen excuses aan omdat ik volgens de Sire te vaak het vlees op zondag heb gesneden en met mijn ogen heb geknipperd toen ze mij terecht voor ‘sukkel’ en ‘vieze ouwe lul’ uitmaakten.


Als man bied ik alle vrouwen op deze planeet mijn verontschuldigingen aan voor de afgelopen 65 miljoen jaar waarin ze onderdrukt werden. Maar ook voor de kuisheidsgordel, de brandstapels, de strakke korsetten, het te laat toegekende stemrecht, de pijnlijke bevallingen en het schenken van pikante lingerie voor eigen lust. In het bijzonder wil ik spijt betuigen voor alle Lolo Ferrari’s van de tweede feministische golf die zich gedwongen zagen hun borst met een paar extra centimeter omvang te siliconeren terwijl wij, de mannen, de wc niet eens wekelijks schoonmaakten om ze meer tijd te geven voor het blonderen van hun haar en het lakken van hun nagels.


Aan de eindredactie mijn excuses voor het weer te laat inleveren van dit stukje met veel niet-bestaande werkwoorden.