Opheffer

Er hangt oorlog in de lucht

Ach ja, die vrijheid van meningsuiting… Per dag wordt het meer iets van vroeger… Weet u nog? De tijd dat we alles mochten zeggen, waardoor we meningen konden veranderen, waardoor we onszelf konden beschermen, waardoor er een vrije pers is, waardoor er columnisten zijn, schrijvers, filosofen, kunstenaars… De vrijheid van meningsuiting die de wetenschap verder helpt, kritische, mondige burgers maakt, die ervoor zorgt dat de maakbaarheid van ons leven iets dichterbij is gekomen…

Het verlies van die vrijheid van menings uiting schijnt ons niet zo te deren.

«Die tekeningen waren ook onbeschaafd. Er zijn grenzen aan die vrijheid van menings uiting», hoorde ik CDA’er Hans van den Broek zeggen in Buitenhof. Ik wist niet wat ik hoorde.

Ik blijf het zeggen, omdat het aantoonbaar is: na de dood van Theo van Gogh is de vrijheid van meningsuiting minder geworden.

Donner die probeerde het godslasteringsartikel aan te scherpen, de intellectuele agressie tegen Ayaan Hirsi Ali, de reacties op de Deense spotprenten, de roep om beschaving waarbij impliciet wordt gezegd dat schelden, ironie, cabaret niet tot onze beschaving behoort – tenzij netjes…

Je vrij uiten is zelfs gevaarlijk geworden.

Stel dat ik hier uiterst beledigende teksten ga schrijven tegen een bepaald geloof – en God weet dat ik dat wil – dan breng ik niet alleen mezelf en mijn familie in de problemen, maar ook de journalisten die bij De Groene Amsterdammer werken. Dat die daar geen zin in hebben, kan ik me best voorstellen; ik vorm een bedreiging voor ze, zoals de beperking van vrijheid van meningsuiting voor mij bedreigend is.

Maar wie moet wijken? Wie moet door de knieën?

Ik heb het op deze plaats al talloze malen beweerd: islamieten houden over het algemeen niet van die vrijheid van meningsuiting. Ze zijn daarin hypocriet – het spijt me dat ik het zeggen moet – en ze weigeren hun eigen hypocrisie in te zien. Waar is de islamiet die afstand heeft genomen van de antisemitische uitspraken in de koran? Waar is de islamiet die afstand heeft genomen van de koranuitspraak dat ongelovigen geen recht hebben om te leven – een uitspraak die niet één maal, maar tientallen keren wordt gedaan?

Steeds weer hoor je: waarom moet het zo beledigend zijn, dat getuigt niet van respect – alsof het wel van respect getuigt dat men zijn leven laat leiden door een boek waarin op geroepen wordt dat ik dood moet omdat ik in hun ogen verkeerd denk.

Hypocriet: geen tekeningen over Mohammed en Allah, maar wel vreselijke tekeningen over de Deense ambassadeur die een mes in zijn keel krijgt.

Je mag dus Allah niet tekenen, je mag ook geen teksten op een vrouwenlichaam schrijven, je mag heel veel niet – en de straf die erop staat als je het wel doet, is de dood, de executie, de liquidatie – er lijkt zelfs geen tussenweg te zijn.

Hypocriet: de AEL die een antisemitische tekening publiceert en beweert: «Als jullie zo voor de vrijheid van meningsuiting zijn, dan moet je ook dit tolereren.» Het Cidi ging meteen naar de rechter. En zo hoort het ook! Dat is precies wat die islamieten ook hadden moeten doen die zich beledigd voelden: naar de rechter lopen. Door dat niet te doen, ontkennen ze onze rechtsstaat – en maken ze ons vogelvrij. Doordat hun regeringen niet of nauwelijks ingrijpen, ontkennen die eveneens onze rechtsstaat. Ze verklaren ons vogelvrij.

De situatie is nu al zo ver dat de totale vrijheid van meningsuiting hier, in ons land, al niet meer mogelijk is, zonder gevaar voor eigen leven. Het gevolg zal zijn dat men ondergronds zal gaan.

De AEL toont precies aan dat men niet kan redeneren.

Persoonlijk zal het mij worst zijn dat ze een antisemitische tekening hebben gepubliceerd. Als je Anne Frank neukend met wie dan ook wil afbeelden, ga je gang, maar accepteer dan dat er naar de rechter wordt gelopen. En deugt die wet niet, probeer hem dan te veranderen door gebruik te maken van onze democratie. En als je je boodschap zo belangrijk vindt, dan kun je zelfs gebruik maken van burgerlijke ongehoorzaamheid om aandacht te vragen – zoals de AEL in feite heeft gedaan – maar trek dan niet de conclusie, als je de tekening moet verwijderen, dat er «eenzijdig wordt gedacht», dat de joden weer worden geholpen, dat men tegen islamieten zou zijn, dat onze rechtspraak niet zou deugen…

Ik censureer mezelf en heb het daar moeilijk mee.

Ik geloof namelijk dat cultuur pas tot volle bloei kan komen als er geen censuur is, zeker geen zelfcensuur… Dat ik dit meemaak, stemt mij droevig.

Ik heb het sterke gevoel dat wij – wij die voor de totale vrijheid van meningsuiting zijn, en ons slechts beperkt weten door de wet en nimmer over zullen gaan tot geweld – verloren hebben. Al die oproepen, tezamen met de dreiging van geweld, tot respect, waarmee men eigenlijk zelfcensuur bedoelt… Ze zijn hypocriet!

Ik ben geen christen, ik ben geen islamiet, ik ben een vrijdenker – en behoor op het ogenblik absoluut tot een kleine gediscrimineerde minderheid. Gediscrimineerd: ik word met de dood bedreigd, mijn geloofsgenoten worden met de dood bedreigd, door islamieten die de boel omdraaien en zeggen dat zij, hier, ge discrimineerd worden en dat hun geloof, door mij, minderheid, bedreigd wordt.

Wie wordt meer bedreigd: blank of islamiet? Ik vraag het maar. Ik ben geen van twee.

Er hangt oorlog in de lucht – hoe goed we ons best ook doen, we begrijpen elkaar niet. De taal valt uit elkaar, wat altijd een teken van naderende oorlog is. We beschuldigen elkaar van zaken die we zelf ervaren: geen respect, discriminatie, bedreiging… Het gelijk doet er niet meer toe; onlogica wordt tot ideologie verheven.

We leven in een decadente tijd en hebben onszelf al overgegeven, zonder dat we dat in de gaten hadden.