Erik, joke en ik

Zowel het oraal bevredigen van de penis als het met de tong beroeren van de vagina is het meest opwindende wat er is. Míts het de fallus van ‘s werelds machtigste man betreft en de vagina van zijn minister van Buitenlandse Zaken. Men hoeft daar heus niet biseksueel voor te wezen. Sterker nog: van seks houden is geen voorwaarde. Er is een andere drift in het spel: honger naar macht.

Hoe ons wetenschappelijk instituut tot deze stelling is gekomen? Proefondervindelijk.
Wie het reilen en zeilen van de wereld wil begrijpen, moet bereid zijn zich in de medemens te verplaatsen. De onderzoeker moet tot de afschuwelijkste dingen in staat zijn. Zonder ze - let op! - gedurende de proef afschuwelijk te mógen vinden. Want vooroordelen, verdomme, horen niet thuis in de wetenschap!
De casus Monica L. betekende voor mijn team een nieuwe uitdaging.
Een volle week lang probeerden wij ons in te leven in al die miljoenen die geen kans maken om te delen in de macht maar er tóch graag aan willen ruiken. Na uitputtende zelfhypnose, vond ik de innerlijke kracht en streek neer onder de bureaus van de stagiaires Erik (Bill C.) en Joke (Madeleine A.). Uit hun schoot putte ik de inspiratie voor mijn sociologische studie Smaak van de macht, over enkele weken in de boekhandel verkrijgbaar. Ik richt me daarin onverbloemd tot de machtigsten der aarde: ‘Laat je niet door íedereen pijpen en likken! Pas vooral op voor Indiërs, Ruandezen, Ethiopiërs, zigeuners, indianen, Papoea’s, Molukkers en al die andere achtergestelden. Breng ze toch niet op ideeën! Het zou eens tot een wereldrevolutie kunnen leiden. Want, wie eenmaal de smaak van de macht te pakken heeft, wil meer! Immer meer!’
Dat weten wij als geen ander - ik, Erik en Joke.