Eten in het openbaar? Zes ­maanden cel

Rabat – De vangst in de eerste twee weken van de Marokkaanse ramadan: zes maanden cel voor twee jongeren, vanwege het drinken van alcohol in het openbaar. Vijf andere jongeren die openlijk aten en dronken, kregen dezelfde straf. En een negentienjarige jongen rookte overdag in Rabat; hij kreeg drie maanden. Voor de rechter beriep hij zich vergeefs op zijn individuele rechten.

Voor de meeste Marokkanen is de ramadan de belangrijkste van de vijf pijlers van de islam. Verreweg de meeste Marokkanen houden zich er trouw aan. Wie dat niet doet, eet stiekem, thuis. Uit respect voor de vasters, of om niet opgepakt te worden.

Want de Marokkaanse strafwet liegt er niet om. Artikel 222 stelt dat elk individu dat ‘klaarblijkelijk toebehoort aan de islam’ zich moet onthouden van eten in het openbaar tijdens de ramadan. Op straffe van één tot zes maanden cel.

Soufyane Fares van de Alternatieve Beweging voor de Individuele Vrijheid in Marokko (Mali), organiseerde vijf jaar terug een openbare picknick in Mohamedia. De politie zorgde ervoor dat die bijeenkomst niet doorging. ‘Aan de wet is sindsdien niets veranderd, maar nu wordt wel over secularisme gesproken. Alleen niet door de politiek.’

Fares en andere activisten riepen vlak voor deze ramadan de overheid op om mensen niet meer te vervolgen op basis van artikel 222. ‘Omdat het artikel een religieus gebruik opdringt aan niet-gelovigen, het is een aanslag op je persoonlijke vrijheid. En hoe weet je of iemand ‘aan de islam toebehoort’? Aan zijn gezicht? Zijn naam? Nationaliteit? Ik ben geen moslim, maar wel strafbaar.’

Zahra (Dark, zoals ze zichzelf noemt), zat vorig jaar in Marrakesj 48 uur vast, omdat ze in het openbaar at. Nu zit ze in een parkje in Rabat te eten, met vrienden. Als rond 19.50 uur de oproep tot gebed klinkt en eten officieel is toegestaan, zet ze een pak sap aan haar mond. ‘Maar ik zat hiervoor ook al te eten, hoor. Ik heb veel gereisd in Afrika, heb mijn eigen God samengesteld. Wijs mij een zin aan in de koran waar staat dat ik de gevangenis in moet als ik overdag eet.’ Haar vrienden, die zich wél aan de ramadan houden, knikken instemmend. Ze hebben er geen probleem mee dat hun vriendin openlijk eet.

Zo hoort het ook, betoogt Fares. ‘In Algerije heeft de minister van Religieuze Zaken gezegd dat eten tijden de ramadan een persoonlijke keuze is, ook voor moslims. Ik zie niet in waarom dat in Marokko niet zou kunnen.’