Euro-agnost

Londen - De politieke liaison tussen de Conservatieven en Liberaal-Democraten is zo verrassend nog niet. Bij stemmingen in het Lagerhuis stemden de liberalen vaker mee met hun behoudende collega’s dan met de regerende sociaal-democraten, zeker waar het ging om het verzet tegen de aantasting van burgerlijke vrijheden. Reeds in de negentiende eeuw, zo toont A.J. Davies aan in zijn boek We, the Nation: The Conservative Party and the Pursuit of Power, waren de verschillen tussen de Tories en de Whigs niet eens zo groot, behalve waar het ging om het imperialisme.
Van het Britse wereldrijk is weinig meer over en de achilleshiel van de ConLib-coalitie bestaat nu uit een ander rijk: de Europese Unie. De Conservatieven zijn sceptisch over de eenwording, terwijl hun nieuwe politieke bondgenoten de pond, zodra het kan, het liefst willen inwisselen tegen de euro. Partijleider Nick Clegg heeft als Eurocraat (tevergeefs) financiële discipline proberen in te voeren in Brussel, waar hij zijn Spaanse vrouw zou ontmoeten. De tweede man van de liberalen, de francofiel Chris Huhne, studeerde Frans (en demonstreren) aan de Sorbonne en is europarlementariër geweest.
Een sleutelrol binnen de regering is weggelegd voor de 49-jarige minister van Buitenlandse Zaken William Hague. De voormalige partijleider voerde tijdens de succesvolle coalitiebesprekingen de Conservatieve onderhandelingsploeg aan. Wat onderhandelen betreft kan hij komende jaren zijn lol op in Brussel. De Euroscepticus Hague, die zijn ministeriële landgoed Chevening moet delen met Clegg, zou het liefst zien dat de samenwerking tussen Europese landen beperkt blijft tot milieubehoud en vrijhandel.
Hague’s optreden over de grens kan interessant worden. Want net als zijn streekgenoten uit Yorkshire, waar hij het veiligste Conservatieve kiesdistrict van het Verenigd Koninkrijk vertegenwoordigt, staat hij niet bekend om zijn diplomatieke finesses. Tijdens een van de afleveringen van Have I Got News for You noemde hij de Fransen ooit ‘cheese-eating surrender monkeys’, wat indertijd leidde tot gemopper van humorvrije Labour-politici. Dat hij werd uitgenodigd voor dit satirische televisieprogramma heeft te maken met de bij deze Oxonian aanwezige combinatie van humor, intellect en oratorisch vermogen.
Reeds op zestienjarige leeftijd sprak hij als politiek wonderkind het Conservatieve partijcongres toe. Na een mislukt partijleiderschap, eindigend met de verkiezingsnederlaag van 2001, leerde hij zichzelf piano spelen en schreef hij biografieën over anti-slavernijstrijder William Wilberfore en William Pitt jr, de jongste Britse premier ooit. In 2005 werd Hague door Cameron teruggehaald. Hague leverde daarbij een half miljoen pond per jaar in, dat hij onder meer verdiende als veelgevraagd gastspreker. Wellicht weet hij Nicolas Sarkozy aan het lachen te krijgen met gevatte toespraken tijdens banketten in Brussel.