Televisie

Europa is één

Televisie: Nederland gezien vanuit den vreemde

Het gidsje over het fietspad langs het Canal de Bourgogne bevat route, bezienswaardigheden en nuttige adressen. Het is van 2002. In een bijvoegsel van 2003 is de informatie bijgewerkt. Vier pagina’s maar liefst en op een veranderde openingstijd en een verhuisd VVV na komt het neer op: Le restaurant du Rond Point n’existe plus; l’hostellerie de l’Abbaye Saint-Michel est fermé; le camping de la Motte est fermé; le garage Collin n’existe plus. Nergens iets bij gekomen. Het is van een verbluffende kaalslag, en je vraagt je af wat er sinds 2003 nog is verdwenen.

Stil is het hier – dat kun je eind september, begin oktober verwachten. Maar kennelijk ook stil in de zomer. Recessie, maar ook cultuuromslag: de families die domicilie hielden in hotels ten plattenlande bestaan niet meer. Men trekt verder weg, in of buiten Frankrijk, en zoals de middenstand van dorpen en oude stadskernen verdwijnt door hyper marchés, zo sterft een deel van de traditionele toerismesector. In Auxerre werft het reisbureau met spotgoedkoop Alanya, net als in Amsterdam, want Europa blijkt één in voor- en tegenspoed.

Aardig voorbeeld daarvan bood ook het Journaal van France2: dat was over de vloer bij een homoseksueel koppel met vier kinderen dat, primeur, bij rechterlijke uitspraak als ouders erkend was – al moet de zaak nog hogerop. Een van de vrouwen vertelde, net als jaren her in ons Journaal, dat de kinderen het heel gewoon vinden om twee mamans te hebben – al lieten ze het in Hilversum misschien wel door een kind zelf zeggen. Om de situatie elders te laten zien, was uiteraard Holland gekozen, waar een lesbische moeder onze juridische stand van zaken uiteenzette. In het Engels, dat wel meteen werd weggedrukt door een Franse voice-over, maar dat door veel kijkers toch als onze voertaal gezien zal worden. En natuurlijk moest er een shot van een Amsterdamse gracht tussen. En natuurlijk moesten de Franse moeders even spontaan voor de camera met hun kinderen spelen. Geen expert aan wie niet gevraagd wordt: ach professor, gaat u even in uw eigen nieuwe boek achter uw bureau zitten lezen. Of doet u even of u statistieken bestudeert. En iedereen doet mee aan dat achterlijke amateurtoneel, in Dyon evengoed als in Delft.

Al blijven er verschillen tussen landen: werd ik recent in Duitsland op de vraag naar mijn plaats van herkomst spontaan getrakteerd op: «Ah, Drogenstadt», het enige bericht deze maand over Nederland in La Yonne Républicaine was dat Amsterdam hoofdstad van de zware criminaliteit is geworden. Maar mooi niks over Hazes.