Europeanen investeren in het Marokkaanse Saint-Tropez

Marrakech – Julian, een sportieve gebruinde Franse veertiger, heeft het goed voor elkaar. Zo’n vijf jaar geleden vertrok hij naar Marrakech, kocht een riad en begon daarin zijn eigen bed en breakfast. Inmiddels heeft hij er twee, het zijn groene oases in de drukte van de volkswijk El-Moqf. De kamers zijn niet duur, 25 euro per nacht, en altijd vol.

Als hij op zijn motor door de stad rijdt wordt hij overal gegroet en herkend. ‘In Frankrijk had ik geen leven, geen toekomst’, vertelt hij. ‘Er was geen weg vooruit. Het land zakt in elkaar als een toren van boter.’ Frankrijk behoort niet meer aan de Fransen, vindt Julian. ‘Al die buitenlanders, zwarten, Arabieren, ze komen naar Frankrijk om van de staat te leven, de baantjes van de gewone Fransman in te pikken, het land te islamiseren.’

Wrange ironie, dat Julian nu juist naar het land vertrokken is waar al die banen-inpikkers en uitkeringstrekkers vandaan komen. Hij ziet dat zelf heel anders. ‘Frankrijk behoort mij niet meer toe, dus besloot ik te vertrekken. Daar zou ik een leven lang moeten ploeteren om uiteindelijk niet eens met pensioen te kunnen op de afgesproken leeftijd. Hier kan ik leven zoals een mens hoort te leven. Ik heb mijn eigen onderneming, goed eten, mooie vrouwen, de zon.’

Voor een blanke Fransman met euro’s gaan in Marokko inderdaad alle deuren open. Mannen groeten hem vol eerbied. Alleen de Marokkaanse vrouwen willen niet meewerken. ‘Ze trouwen niet met een ongelovige, seks willen ze wel, maar alleen tegen betaling.’ Julian stemt op het Front National. ‘Zoals tachtig procent van alle Fransen hier’, zegt Julian stellig.

Marrakech is al decennia een pleisterplek voor mensen op zoek naar het goede leven. In eerste instantie rijke kolonialen, later hippies. In de jaren negentig woonden er echter nauwelijks nog buitenlanders in de stad, maar sinds 2000 wordt er weer druk geïnvesteerd in vastgoed. Marrakech is er flink door veranderd. Hippe boetiekhotels, restaurants en bed en breakfasts hebben het oude stadshart overgenomen. Het Franse tijdschrift Le Point noemde de stad onlangs het tweede Saint-Tropez.

De Europeanen in Marrakech profiteren van de rijkdom en status die hun kleur en afkomst met zich meebrengen. Ondertussen leven twintigduizend gezinnen in de stad nog steeds zonder aansluiting op water en elektriciteit en dromen velen van een beter leven aan de overkant van de Middellandse Zee.