Euthanasie

Euthanasie mag dan soort van geregeld zijn in dit land, echt legaal en - laat ik zeggen - vrijgegeven is het niet. Als dat zo zou zijn, dan zou je zelf kunnen beslissen wat ondragelijk lijden is of wat voor jou psychisch de grens is van een menswaardig bestaan. Menswaardig bestaan is een typische artsenuitdrukking.

Als je het leven werkelijk niet meer kunt verdragen, of je nu in therapie geweest bent of niet, of als je in een positie van afhankelijkheid of uitzichtloosheid terecht komt, die je niet ziet zitten, of als je absoluut niet meer wilt leven en je zou dan zelf kunnen beslissen, dan zou in elke huisartsenwachtkamer en bij elk postkantoor een formulier moeten liggen dat je samen met je huisarts zou kunnen invullen en dan zou de zaak geregeld zijn. Dat is niet zo.
Gelukkig bestaat de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie. Het telefoonnummer staat in het telefoonboek. In Amsterdam is dat 020-6200690. Ik heb een beetje een schuldgevoel, want hoewel ik er al jaren over dacht, heb ik de stap pas gezet toen ik wist dat ik ziek was. Onzin natuurlijk. Ten eerste hoor je lid te worden van een vereniging waar je mee sympathiseert, ten tweede gaat het niet alleen om ziektes, je kunt ook een ongeluk krijgen op elk moment en op elke leeftijd en dan heb je niks geregeld, dus mag er ook niks. Als je hersenletsel overhoudt aan een ongeluk, lig je jaren als een ongelukkige plant te vegeteren en als je geen hersenletsel hebt, maar je kunt niks meer, kun je in een situatie geraken die je, als je nog wel iets kon, niet menswaardig zou vinden voor jezelf. Jaren en jaren, want je hebt je euthanasie niet geregeld. En als je het met je huisarts bespreekt, weet je meteen of zij eigenlijk wel jouw soort arts is, bij nader inzien.